เสินฉือลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ปลายนิ้วของเธอเพิ่งจะแตะลงบนปกหนังสือที่เริ่มเหลืองกร้าน หัวใจก็กระตุกวูบขึ้นมาทันใด
หนังสือทั้งสามเล่มนี้ล้วนเป็นผลงานต้นฉบับของปรมาจารย์ที่เลื่องชื่อว่าได้สูญหายไปนานแล้ว เป็นสมุดคัดลายมือฉบับเดียวในโลกที่หายากยิ่งกว่าทองคำ และแทบไม่เคยถูกเผยแพร่ออกสู่สาธารณะ
เพียงหนึ่งในนั้นถูกเปิดเผย ก็เพียงพอจะสั่นสะเทือนวงการสะสมทั้งวงการได้แล้ว
เธอถอนมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก พร้อมกับถอยหลังไปครึ่งก้าว "มันมีค่ามากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้"
"ก็แค่ฉบับลอกเลียนแบบเท่านั้นแหละ"
เจียงตั๋วมองท่าทางตกใจของเธอ แววตาของเขามีประกายยิ้มแวบผ่าน แต่น้ำเสียงกลับเนิบนาบราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ "ต้นฉบับจริงถูกขังไว้ในห้องสมุดของคฤหาสน์เก่า ป้องกันความชื้นและมอด แทบไม่มีโอกาสได้พบแสงสว่าง ถ้าชอบ ไว้ฉันพาไปดูวันหลัง"
เสินฉือไม่ขยับ
ต่อให้สมุดคัดลายมือเหล่านี้เป็นเพียงฉบับลอกเลียนแบบ การที่สามารถเลียนแบบได้ใกล้เคียงขนาดนี้ มูลค่าก็ไม่อาจประเมินได้เช่นกัน
เธอไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณเขา และยิ่งไม่อยากรับสิ่งที่มีน้ำหนักมหาศาลและอธิบายไม่ถูกชิ้นนี้
"มันมีค่ามากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้จริงๆ—"
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว
ร่างสูงใหญ่แผ่ความกดดันที่มองไม่เห็นปกคลุมลงมา เขาคว้าสมุดคัดลายมือทั้งสามเล่มโดยไม่ฟังเหตุผล แล้วยัดใส่อกเธออย่างแข็งกร้าว
ฝ่ามือของเขาอุ่นๆ ทาบลงบนหลังมือเธอ ด้วยความอบอุ่นที่ดื้อรั้น ทำให้เธอไม่สามารถดิ้นหลุดได้เลย
"ให้เธอแล้วก็รับไว้" เขาก้มมองเธอ สายตาลุ่มลึก "ฉันไม่ชอบพูดซ้ำสองครั้ง"