ทุกคนแอบตั้งหูรอฟังเรื่องกันอยู่ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิดบนใบหน้าของเสินฉือ คำเร่งเร้าที่เกือบจะหลุดออกมาก็ถูกกลืนกลับลงไปเงียบ ๆ
ฉู่เสวียนเสวียนกับคนอื่น ๆ สบตากันเป็นเชิง แล้วก็ปีนกลับขึ้นเตียงของตัวเองอย่างเบามือ
จนกระทั่งเสินฉือล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ พร้อมกับเสียง "แปะ" เบา ๆ หลอดไฟสีขาวด้านบนก็ดับลง ห้องทั้งห้องจมเข้าสู่ความมืดสนิท
ความเงียบคงอยู่ได้เพียงครู่เดียว
ด้วยแสงจันทร์เย็นเฉียบที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา พอจะมองเห็นหัวเล็ก ๆ หลายหัวโผล่ออกมาจากมุ้งเตียง
พวกมันขยับไปมาอย่างช้า ๆ คล้ายแมวยามราตรี แฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้นที่แทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่
"เอาล่ะ"
เสินฉือได้ยินเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนั้น ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตามใจ "อยากถามอะไรก็ถามมาเลย"
"คุณกับรุ่นพี่เจียงคบกันมานานแค่ไหนแล้ว สารภาพมา!"
ฉู่เสวียนเสวียนรีบถามคำถามแรกออกมาทันที เสียงเบามากแต่แฝงความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
เสินฉือคิดในใจ
"ไม่ถึงสามเดือน"
"ว้าว——" ฉู่เสวียนเสวียนลากเสียงยาว "แปลว่าคุณคบกันตั้งแต่ก่อนเข้ามหาวิทยาลัยเลยสิ!"
หลี่เยว่หรานก็โผล่หัวออกมาจากมุ้งเตียง พูดคำถามที่อัดอั้นมานานออกมาในที่สุด "แล้วทำไมไม่เปิดเผยล่ะ ผู้คนในมหาวิทยาลัยต่างคิดว่ารุ่นพี่เจียงยังโสดอยู่"
แสงจันทร์สาดเข้ามาเฉียง ๆ ทางหน้าต่าง ทอดเงาเป็นช่อง ๆ ลงบนมุ้งเตียงของเสินฉือ
เธอมองเส้นแสงที่สลับกันมืดสว่างเหล่านั้น นิ่งเงียบไปสองสามวินาที