"ฉัน..." เธอเอ่ยขึ้นได้แค่คำเดียว เจียงตั๋วกลับคลายแรงกดลงอย่างกะทันหัน
เขาซบหน้าผากลงบนไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ แผดเผาผิวบริเวณกระดูกไหปลาร้า เสินฉือยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สัมผัสได้ถึงเสียงถอนหายใจเบาๆ ที่เกือบจะกลายเป็นความจนปัญญาจากภายในอกของเขา
"โยวโยว" เขาเรียกชื่อเล่นของเธอ เสียงอู้อี้อยู่ที่ลำคอของเธอ "ฉันจะทำยังไงกับเธอดีนะ"
ทันใดนั้น นกกลางคืนตัวหนึ่งก็บินขึ้นจากผิวน้ำ มาลงบนฝากระโปรงรถ กระพือปีกสองสามครั้งแล้วบินจากไป ทำลายอากาศที่อึมครึมภายในรถให้แตกกระจาย
เสินฉือฟังเสียงทุ้มต่ำของเขา อยู่ดีๆ ก็รู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกหน้าในใจ ขมๆ แปลกๆ ไม่สบายใจนัก
"เจียงตั๋ว" เธอเอ่ยเบาๆ "ฉันไม่ได้กับคนอื่น..."
"ฉันรู้" เขาขัดขึ้น พร้อมกับเงยหน้าขึ้น
แสงจันทร์สาดส่องทะลุกระจกรถเข้ามาในมุมเฉียง ตัดเส้นแบ่งแสงและเงาบนใบหน้าที่คมชัดของเขา
เขามองเธอ แววตาที่มืดมนค่อยๆ ตกตะกอนกลายเป็นบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น "ฉันรู้"
เขาค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาอีกครั้ง ครั้งนี้ช้าจนเสินฉือสามารถนับจำนวนครั้งที่ขนตาของเขากระพริบได้อย่างชัดเจน
บางทีเขาอาจสัมผัสได้อย่างเฉียบไวถึงการหลบเลี่ยงโดยสัญชาตญาณของเธอ
เจียงตั๋วไม่ได้บีบบังคับอย่างรุนแรงเหมือนเมื่อครู่ แต่ใช้สองมือกดไหล่บางๆ ของเธอไว้แน่น กักขังเธอไว้กับที่นั่งอย่างมั่นคง
ริมฝีปากของเขาแนบกับหน้าผากของเธอ เป็นจุมพิตที่อดกลั้นจนแทบจะศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นก็เลื่อนลงมาช้าๆ ผ่านปลายจมูก สุดท้ายหยุดอยู่ที่ระยะเพียงครึ่งนิ้วจากริมฝีปากของเธอ