หน้าหนาวแบบนี้ เหมาะกับการกินหม้อไฟที่สุด
เจียงตั๋วพาเสินฉือเดินผ่านห้องโถงที่อึกทึกครึกโครม แล้วเลี้ยวเข้าไปในส่วนลึกสุดของทางเดิน
เมื่อพนักงานเปิดประตูไม้แกะสลักบานนั้นออก เสินฉือก็ชะงักไป
ห้องส่วนตัวกว้างขวาง ตรงกลางมีโต๊ะกลมไม้แดงขนาดใหญ่ที่นั่งรับประทานอาหารได้สิบคน
“นั่งสิ”
เจียงตั๋วนั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่างเรียบร้อยแล้ว เสื้อโค้ตพาดอยู่บนราวแขวน เหลือเพียงเสื้อไหมพรมคอสูงสีดำตัวเดียว
เสินฉือเลือกที่นั่งตรงมุมทแยงซึ่งอยู่ห่างจากเขา พอเธอดึงเก้าอี้ออก เจียงตั๋วก็ลุกขึ้นยืน
เขาเดินอ้อมโต๊ะกลมครึ่งวง แล้วมานั่งลงข้างเธอ
เสินฉือขยับหนีไปครึ่งนิ้ว เขาก็ขยับตามมา ไหล่แนบชิดกัน ต้นขาแนบกันอยู่ราง ๆ ผ่านเนื้อผ้า
อุณหภูมิร่างกายของเขาสูงกว่าเธออยู่เสมอ ราวกับเตาอุ่นตัวเล็ก ๆ ร้อนจนร่างกายซีกหนึ่งของเธอแข็งทื่อไปหมด
“คุณช่วยอย่าเข้ามาชิดขนาดนี้ได้ไหม” เสินฉือพูดเสียงเบา “โต๊ะก็ตั้งใหญ่ขนาดนี้”
เจียงตั๋วไม่ตอบ เพียงยื่นมือไปหยิบกาน้ำชา
นิ้วของเขาเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัด ท่วงท่าขณะรินน้ำเชื่องช้า สายน้ำไหลลงแก้วกระจกพร้อมส่งเสียงใสกังวาน
จากนั้นมือข้างนั้นก็ไม่ได้ชักกลับ แต่กลับวางทับลงบนหลังมือของเธอ
นิ้วมือของเสินฉือหดงอเล็กน้อย
“ทำไมถึงไม่อยากนั่งชิดกัน” เขาถาม กดเสียงต่ำ ในห้องปิดสนิทจึงฟังดูใกล้ชิดเป็นพิเศษ
เสินฉือชักมือออก แต่ไม่สำเร็จ
เธอเงยหน้ามองเขา เจียงตั๋วเอียงหน้ามาทางเธอ นัยน์ตาดำสะท้อนแสงจากโคมไฟ มุมปากมีรอยยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็น
สายตานั้นตรงเกินไป เธอจึงหลุบตาลงโดยไม่รู้ตัว จ้องมองแนวลายไม้บนโต๊ะ
“เรากินหม้อไฟกันดีไหม” เธอพูด “คุณอย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉันได้ไหม”
แต่หลังจากเธอพูดจบ นิ้วหัวแม่มือของเจียงตั๋วยังคงวาดวนอยู่บนหลังมือเธอครั้งแล้วครั้งเล่า