กินหม้อไฟเสร็จ เจียงตั๋วก็หยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนราวแขวนเสื้อขึ้นมา สะบัดออกอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วคลุมลงบนไหล่ของเสินฉือ
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ตั้งใจจัดปกเสื้อให้เธอ ขนตายาวทอดเงาจาง ๆ บนเปลือกตา สั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ
สายตาของเสินฉือเผลอมองไปยังแพขนตานั้นโดยไม่รู้ตัว
ที่มหาวิทยาลัยผู่ฮวามีนักศึกษาชายอยู่มากมาย แต่เจียงตั๋วไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นคนที่หน้าตาดีที่สุด โครงหน้าหล่อเหลา คิ้วตาประณีต
นับตั้งแต่เธอมาถึงโลกนี้ ทั้งคู่ก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันไม่น้อยแล้ว แม้เสินฉือจะรู้ดีแก่ใจว่าตัวเองแค่สวมบทบาทเป็นแฟน แต่ก็ต้องยอมรับว่าเจียงตั๋วเป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ
อ่อนโยน เอาใจใส่ ดูแลทุกอย่างได้อย่างรอบคอบ
ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงนี้เขาดูจะสำรวมขึ้นมาก ไม่ได้ทำเรื่องเกินขอบเขตอย่างจูบเธอโดยไม่ยินยอมอีก
เมื่ออยู่ข้างกายเขา เสินฉือค่อย ๆ ผ่อนคลายลง บางครั้งถึงกับเผลอเหม่อลอยต่อหน้าเขา
แต่เธอไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองเคยชิน
เธอรู้ดีว่าความเคยชินเป็นสิ่งที่น่ากลัวเพียงใด
หากค่อย ๆ ถลำลึกลงไป เคยชินกับการมีผู้ชายคนหนึ่งอยู่เป็นเพื่อน เคยชินกับความอ่อนโยนอันพอเหมาะพอดีเช่นนี้ วันหนึ่งเมื่อต้องแยกจากกัน ต่อให้เธอใจแข็งแกร่งแค่ไหน ในใจก็คงมีช่องว่างโหว่อยู่ดี
“ไปกันเถอะ”
เจียงตั๋วจัดปกเสื้อให้เธอเรียบร้อย แล้วจับมือเธอไว้ตามธรรมชาติ
เสินฉือหลุบตาลง ปล่อยให้เขาจูงมือเดินออกไป แต่ในใจกลับเหมือนมีหินก้อนหนึ่งกดทับอยู่
แสงไฟในทางเดินสว่างจ้าจนแสบตา
บนพื้นมีน้ำขังอยู่เล็กน้อย เสินฉือไม่ทันระวัง จู่ ๆ เท้าก็ลื่นไถล