หลังจากจบการเรียนวัฒนธรรมหนึ่งวัน วันรุ่งขึ้นก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่หายาก
เสินฉือเก็บกระเป๋าเสร็จ กำลังจะออกจากหอพัก เรียกแท็กซี่กลับบ้าน
ขณะนั้นเอง หน้าจอมือถือก็สว่างขึ้น เสินเซี่ยวหมิงส่งข้อความในวีแชทมาว่า ตอนเย็นจะไปกินข้าวนอกบ้านกับผู้ใหญ่ฝ่ายป้าหลินด้วยกัน
เสินฉือมองข้อความนั้น ใจก็รู้ทันที
พ่อกับป้าหลินคบหากันมาสักพักแล้ว ตอนนี้ถึงขั้นพบผู้ใหญ่แล้ว คงใกล้จะดีเสียที
ป้าหลินเป็นคนคล่องแคล่ว เด็ดขาด มั่นคง ส่วนพ่อที่อ่อนโยน สุภาพ เรียบร้อย เข้ากันได้ดีทีเดียว
ยังไม่ทันตอบ ข้อความที่สองจากพ่อก็เด้งขึ้นมา
เสินเซี่ยวหมิง: "น้าชายของป้าหลินเธอจะขับรถไปร้านอาหารโดยตรง อีกเดี๋ยว เขาเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนเธอ แวะไปรับเธอด้วยกัน ส่งเบอร์โทรไปให้แล้ว ติดต่อกันได้เลย"
เห็นเบอร์โทรของอาจารย์หลินที่พ่อส่งมา เสินฉือก้มหน้าลง นิ้วแตะเบา ๆ บนหน้าจอ สุดท้ายพิมพ์กลับไปเพียงคำเดียว:
"ได้"
เธอบันทึกเบอร์โทรนั้นไว้ จากนั้นพิมพ์ข้อความส่งไป:
"สวัสดีค่ะ อาจารย์หลิน หนูเป็นลูกสาวของเสินเซี่ยวหมิง พ่อให้หนูติดต่ออาจารย์ เพื่อไปร้านอาหารด้วยกันตอนเย็นค่ะ"
อีกฝ่ายตอบกลับเร็วมาก กระชับ ตรงไปตรงมา:
"ห้าโมง ที่ลานจอดรถประตูตะวันออกของมหาวิทยาลัย"
เสินฉือดูเวลา เหลืออีกครึ่งชั่วโมง ทันที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า