ยามเย็น ในห้องส่วนตัวของคลับระดับสูงในเมืองจิง แสงไฟถูกปรับให้มืดสลัวและชวนหัวใจหวั่นไหว
วันนี้เป็นวันเกิดของซูเฉิง เขาไม่ได้กลับบ้านที่เมืองไห่ในช่วงวันหยุดวันชาติ เจียงตั๋วและพวกเขาจึงจัดงานฉลองให้เขาที่นี่
เซี่ยซู่เหิงส่งสายตาให้บริกรก็ยกเค้กวันเกิดหลายชั้นอันประณีตขึ้นมา
พวกคุณหนูโต๊ะทองเหล่านี้ ไม่มีใครขาดของหวานเลี่ยน ๆ แบบนี้หรอก แค่จัดให้ครบพิธีเท่านั้น
ซูเฉิงประสานมือทั้งสองข้าง เตรียมจะเป่าเทียนบนเค้ก ก็จามออกมาอย่างแรง
เซี่ยซู่เหิงเหลือบมองเขาอย่างรังเกียจ พูดเสียงเย็นชา "เค้กก้อนนี้แกกินคนเดียวเถอะ"
ซูเฉิงขยี้จมูก ยิ้มกว้าง "ไม่รู้เป็นอะไร ชั่วโมงครึ่งนี้ฉันจามไปหลายทีแล้ว... หรือว่าจะมีคนคิดถึงฉัน?"
เซี่ยซู่เหิงไม่สนใจเขา ก้มลงมองโทรศัพท์ "ไอ้หนูหยินคั่วไม่รู้ยุ่งอะไรอยู่ ยังไม่มาอีก"
พูดยังไม่ทันขาด คำพูดก็จบลง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไม่เกรงใจ
หยินคั่วพัดเข้ามาอย่างกับสายลม วางกล่องเล็กสีแดงอันประณีต "ปั้ง" ลงข้างเค้กอย่างคล่องแคล่ว แล้วยิ้มเยาะมองไปรอบ ๆ "รู้ไหมว่านี่คืออะไร?"
ไม่มีใครในห้องสนใจเขา
หยินคั่วไม่โกรธ กระแอมเบา ๆ แล้วพูดอย่างอวดดี "นี่คือสิ่งที่พี่สะใภ้เพิ่งให้ฉันมาด้วยมือของเธอเอง"
ได้ยินคำนี้ เจียงตั๋วก็ยอมเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ความสนใจ
หยินคั่วถูกมองจนขนลุก ไม่กล้าอำพรางอีกต่อไป รีบทำหน้าจริงจังอธิบาย "ฉันเพิ่งเจอโบราณน้อยในงานแต่งงานตระกูลหลิน เลยส่งเธอกลับโรงเรียนด้วย นี้คือขนมมงคลที่เธอให้ฉันก่อนลงจากรถ"