มหาวิทยาลัยผู่ฮวาประตูใต้ค่อนข้างจะเปลี่ยว อีกทั้งยังเป็นช่วงปิดเทอม นักศึกษาที่เข้าออกจึงน้อยมาก
เจียงตั๋วพิงข้างประตูรถอย่างสบายอารมณ์ ปลายนิ้วแตะบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่ใส่ใจ สายตาจับจ้องอยู่ที่เวลาที่ขยับไปเรื่อยๆ
เมื่อเวลานับถอยหลังสิบกำลังจะหมดลง ก็มีเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากในมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว
ขอบฟ้ากำลังเรืองรองไปด้วยแสงตะวันยามเย็น แสงสีส้มชมพูทอดยาวลงมาอย่างไม่มีที่ติ ราวกับโอบล้อมเธอไว้ทั้งตัว
เธอสวมชุดวอร์มธรรมดาๆ ไม่มีการตกแต่งใดๆ เกินจำเป็น แต่ท่ามกลางแสงสนธยาอันเจิดจ้า เธอก็ยังงดงามจนสะกดสายตา
เมื่อเธอเดินมาถึงตรงหน้า หายใจหอบเล็กน้อย เจียงตั๋วค่อยๆ เลื่อนสายตาจากใบหน้าของเธอลงมา จับจ้องที่ชุดที่ดูไม่เป็นทางการของเธอ
“วันนี้เธอไปงานแต่งงาน แค่ใส่ชุดนี้เหรอ?”
เสินฉือเผลอก้มลงมองชุดตัวเองโดยไม่รู้ตัว
วันนี้เป็นงานแต่งของพ่อกับป้าหลินจริงๆ เธอถึงจะไม่ได้ใส่ชุดราตรีที่หรูหรา แต่ก็เลือกมาอย่างดีแน่นอน
เพียงแต่ พิธีจบลงแล้วเธอรู้สึกอึดอัด พอกลับมาถึงมหาวิทยาลัยก็เลยเปลี่ยนเป็นชุดลำลองที่สบายตัวอย่างนี้
เจียงตั๋วมองเธออย่างจดจ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวขายาวไปที่ฝั่งผู้โดยสาร มือที่เรียวสวยกำที่เปิดประตู ดึงประตูรถให้เธอ
เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ เจียงตั๋วโน้มตัวลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยันอยู่ที่ขอบประตู กักเธอไว้ระหว่างประตูกับวงแขนของเขา สายตามองเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและมั่นคง
“ขึ้นรถสิ”
เจียงตั๋วขับรถอย่างมั่นคงเข้าไปในศูนย์การค้านานาชาติอันเป็นแลนด์มาร์กกลางเมือง
ที่นี่คือสัญลักษณ์ของความหรูหราและประณีตมาช้านาน ชั้นหนึ่งถึงชั้นสามเต็มไปด้วยแบรนด์เครื่องประดับและชุดชั้นสูงจากต่างประเทศ ส่วนชั้นบนรวมร้านอาหารระดับแนวหน้าและโรงภาพยนตร์ชั้นสูงไว้หลายแห่ง