หยินคั่วกระโดดไปมายืนข้างเสินฉือ น้ำเสียงยังมีแววขุ่นเคืองไม่จางหาย: "พี่สะใภ้ เมื่อกี้ไอ้สารเลวนั่นมันดึงเธอเจ็บไหม? เอ่อ ตอนนี้ฉันเริ่มเสียดายแล้ว เมื่อกี้ไม่ควรปล่อยมันไปง่ายๆ แบบนั้น ควรจะเตะมันเพิ่มอีกสองที..."
เสินฉือได้ยินคำเรียกที่ปากไม่ตรงกับใจของเขา แถมยังเห็นแขกรอบข้างเริ่มรวมตัวกันเข้ามามองด้วยความอยากรู้ หัวใจเธอกระตุกวูบ
กวาดสายตามองรอบหนึ่ง โชคดีที่ไม่เจอคนรู้จัก
เธอรีบเอ่ยปากตัดบท กันไม่ให้คำพูดพร่ำเพ้อที่กำลังจะหลุดออกจากปากของเขาต่อไป
"รุ่นพี่หยิน ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้เมื่อกี้"
"รุ่น...รุ่นพี่หยิน?" หยินคั่วกระพริบตา สมองหมุนเร็วสองวินาที ก่อนจะนึกขึ้นได้——
อ้อ จริงด้วย พี่สะใภ้"โบราณน้อย"ของเขาเนี่ย ชอบเก็บตัวไม่ให้ใครรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจียงตั๋ว
เขากระแอมไอหนึ่งที แล้วรีบเปลี่ยนคำพูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ: "อ้อ... เอ่อ คุณเสินมาที่นี่ได้ยังไง?"
เสินฉือยกมือชี้ไปที่ตัวอักษรแดงมงคลที่ติดอยู่บนกำแพง น้ำเสียงเรียบเฉย: "พ่อของฉันกับป้าหลินแต่งงานกัน"
"หะ?" หยินคั่วตะลึงไปครู่หนึ่ง สายตาตามนิ้วเธอไปที่ตัวอักษรมงคลตรงนั้น
หลังความตกตะลึงสั้นๆ ในหัวเขาก็พลันนึกภาพก่อนหน้านี้ขึ้นมา—— เหมือนเขาจะเคยเห็นเสินฉือขึ้นรถของอาจารย์หลินที่โรงเรียน
ในชั่วพริบตาเขาก็เข้าใจ: ที่แท้เสินฉือกับตระกูลหลินก็มีความสัมพันธ์กันแบบนี้
การเตะเมื่อกี้ของหยินคั่วชัดเจนและรวดเร็วเกินไป สร้างความวุ่นวายไม่น้อย ดึงดูดสายตาคนได้มากพอควร