พอหยินคั่วพูดจบ อากาศในซุ้มก็เยือกแข็งทันที
คนอื่นยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็เห็นเจียงตั๋วก้าวออกมาจากเงามืดทีละก้าวๆ
ฝีเท้าของเขามั่นคง แต่กลับแผ่แรงกดดันที่ไม่อาจมองข้าม จนแสงไฟโดยรอบราวกับหม่นลงเมื่อเขาเดินใกล้เข้ามา
“พี่เจียง มาเที่ยวที่นี่ด้วยเหรอครับ ช่างบังเอิญจริงๆ”
ชิวหยุนโจวตอบสนองได้เร็วที่สุด แทบจะเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับ ลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น
ตระกูลชิวกับตระกูลเจียงมีความเกี่ยวข้องทางธุรกิจเล็กน้อย พูดตรงๆ เศษอาหารที่ตกจากซอกฟันของตระกูลเจียง ก็พอให้ตระกูลชิวรุ่งเรืองไปอีกหลายชั่วอายุคน
แต่เจียงตั๋วไม่แม้แต่จะเหลือบตามองเขา เดินตรงผ่านฝูงชนไป จนกระทั่งหยุดอยู่ตรงหน้าเสินฉือ
เขาก้มมองเธอ ดวงตาคมเข้มอ่านอารมณ์ไม่ออก เพียงแต่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “พอดีฉันกำลังจะกลับ พร้อมกลับกับฉันไหม?”
แม้น้ำเสียงของเขาจะราบเรียบ แต่เสินฉือกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่ใกล้จะระเบิดในอากาศ
ราวกับว่า หากเธอกล้าพูดคำว่า “ไม่” ออกมา คนตรงหน้าคนนี้จะฉีกหน้ากากออกและหมดสติไปเลยทันที
“พอดีฉันก็กำลังจะกลับเหมือนกัน รบกวนพี่เจียงด้วยนะคะ”
เสินฉือก้มหน้าลง พูดเสียงเบา
มาถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังพยายามจะตีเส้นแบ่งเขตกับเขาอยู่อีก
แววตาของเจียงตั๋ววูบไหวด้วยประกายมืด เกือบจะหัวเราะเยาะความเย็นชาของเธอที่ทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้