จูบนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการยึดครอง ไม่เหมือนการแตะหน้าผากเพียงบางเบา แต่เป็นการรุกคืบอย่างแท้จริง ดุจการบุกรุกแผ่นดิน
ริมฝีปากของเขาอุ่นและแห้ง ปนความขมของกาแฟ แง้มเข้าไปในซอกฟันของเธอ รุกไล่ไม่หยุด
เสินฉือเบิกตากว้าง ดวงตาสะท้อนใบหน้าของเขาที่ใกล้จนเกินไป ดำสนิทราวหมึก ลึกจนมองไม่เห็นก้น
“อื้อ——”
เธอพยายามดิ้นรน จนกว่าเขาจะยอมปล่อยมือ เธอจึงเป็นอิสระ
เสินฉือหายใจหอบ ริมฝีปากยังหลงเหลือความอุ่นของเขา แววตาปนความตื่นตระหนก แต่มากกว่านั้นคือความโกรธที่ฉายชัด
เธอผลักประตูรถออกอย่างแรง รีบลงจากรถราวกับหนี ปีนประตูเสียงดัง "ปัง"
ยืนอยู่หน้ารถ อกของเสินฉือขึ้นลงรัวๆ เธอหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว มองไปที่กระจกรถที่ปิดสนิท——
กระจกสีเข้มเหมือนกระจกเงา สะท้อนร่างที่ยับย่นของเธอ แต่มองไม่เห็นอะไรในรถเลย
จู่ๆ เธอก็ชะงัก
ข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน
ดังนั้น คุณพ่อ... คงไม่เห็นเธอในรถแน่ๆ
เจียงตั๋ว... ไม่มีทางไม่รู้เรื่องนี้
แต่เขากลับ...
ช่างไร้เหตุผลที่สุด!
เสินฉือกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เจ็บแปลบ
จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้แย่ที่สุด!
เธอยืนอยู่กับที่ สีหน้าโกรธจัด แต่กลับไม่กล้าเข้าไปโต้แย้งกับเขา กลัวว่าเขาจะทำเหมือนเมื่อกี้อีก หรือทำอะไรที่เกินกว่านั้น
เมื่อจะจากไป เสินฉือกัดริมฝีปาก ขอบตาแดงก่ำด้วยความโกรธ
ในรถ เจียงตั๋วไม่รีบร้อนที่จะสตาร์ทรถ