เสินฉือชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว
“โยวโยว?” เสินเซี่ยวหมิงรู้สึกได้ถึงบางอย่าง สายตาของเขาจึงมองตามเธอไปทางนั้น เห็นชายหนุ่มตรงนั้นกำลังมองมาทางนี้ คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย “รู้จักกัน?”
เสินฉือเกือบจะส่ายหน้าออกไปโดยสัญชาตญาณ น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก: “ไม่รู้จัก!”
ถึงแม้คนฝั่งนั้นจะเป็นแฟนของร่างเดิม แต่ก็เป็นพระเอกในนิยายด้วย พวกเขาจะต้องเลิกกันในที่สุด
เธอไม่อยากสร้างเรื่องวุ่นวายเพิ่ม
ถ้าให้เสินเซี่ยวหมิงที่เพิ่งจะอบรมสั่งสอนเธอไปรู้ว่าลูกสาวตัวเองมีแฟนแล้ว คงจะช็อกหัวใจวายตายคาที่
มือถือสั่นอีกครั้ง
เจียงตั๋ว: "คนตรงข้ามเธอคือคุณพ่อใช่ไหม? ฉันต้องไปทักทายไหม?"
ปลายนิ้วของเสินฉือสั่นเล็กน้อย รีบตอบกลับ: "ไม่ๆๆ"
ตัวหนังสือ “ไม่” สามตัวเรียงกันเป็นแถว ความหมายในการปฏิเสธชัดเจนยิ่ง
อีกฝ่ายเงียบไปไม่กี่วินาที จากนั้นก็ส่งข้อความมาอีก
"เป็นอะไร? ฉันเป็นตัวประหลาดหรือไง?"
แค่ไม่กี่คำกลับแฝงไปด้วยความเย็นชาที่บอกไม่ถูก
เสินฉือรู้สึกได้ว่าน้ำเสียงของเขาดูไม่ปกติ
เธอขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พินิจพิเคราะห์ถ้อยคำ ปลายนิ้วแตะเบา ๆ บนหน้าจอ: "ถ้าพ่อแม่รู้เร็วเกินไป คงจะโดนเขี่ยทิ้งตั้งแต่ยังไม่ทันโต"
อีกด้านหนึ่งของร้านอาหาร เจียงตั๋วมองดูข้อความบนหน้าจอ แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบามาก แต่กลับทำให้เซี่ยซู่เหิงและซูเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็สะดุ้ง
“ตะ-ตั๋วพี่?” ซูเฉิงถามอย่างระมัดระวัง “คุณ……ไม่เป็นไรนะ?”