เดือนเก้าเมืองจิงยังคงร้อนระอุ ไม่มีวี่แววของความเย็นในฤดูใบไม้ร่วงแม้แต่น้อย
หน้าประตูมหาวิทยาลัยผู่ฮวาตั้งเต็นท์สีแดงสดเรียงรายเป็นแถว ใต้เต็นท์มีโต๊ะเก้าอี้วางอยู่ บนโต๊ะมีป้ายเขียนว่า “จุดลงทะเบียนสาขาXX มหาวิทยาลัยผู่ฮวา” ตั้งอยู่เด่นชัด
เสินฉือสะพายเป้สะพายหลัง เสินเซี่ยวหมิงหิ้วกระเป๋าเดินทางของหล่อน ทั้งสองคนต่างมีความสับสนเล็กน้อย
บ้านตระกูลเสินห่างจากมหาวิทยาลัยผู่ฮวาโดยรถยนต์เพียงประมาณยี่สิบนาที เสินฉือสามารถกลับบ้านได้ทุกสุดสัปดาห์ ดังนั้นหล่อนจึงเตรียมสัมภาระและเสื้อผ้ามาไม่มากนัก
ท่ามกลางผู้คน เสินฉือทั้งบุคลิกและรูปลักษณ์โดดเด่นเกินใคร ไม่นานก็ดึงดูดรุ่นพี่ชายจำนวนมาก แย่งกันช่วยหล่อนทำขั้นตอนการลงทะเบียนจนเสร็จสิ้น
หอพักเป็นแบบสี่คน มีระเบียงและห้องน้ำส่วนตัว ทุกคนนอนบนเตียงชั้นบน ส่วนชั้นล่างเป็นโต๊ะเขียนหนังสือของตัวเอง
เพื่อนร่วมห้องสามคนยังมาไม่ถึง สองพ่อลูกนำสัมภาระไปเก็บที่หอพัก จัดระเบียบเล็กน้อย แล้วไปทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารฝรั่งเศสใกล้มหาวิทยาลัย
ร้านอาหารฝรั่งเศสใกล้มหาวิทยาลัยผู่ฮวาตกแต่งอย่างประณีต นอกหน้าต่างบานใหญ่มีต้นไม้ให้ร่มเงา สองพ่อลูกเลือกที่นั่งติดหน้าต่าง
เสินเซี่ยวหมิงดูเหม่อลอย ส้อมเขี่ยไปมาบนจาน ฟัวกราส์ชิ้นหนึ่งถูกเขาคนจนเละเทะ
เสินฉือเงยหน้ามองเขา: “คุณพ่อ อาหารไม่ถูกปากหรือคะ?”
“เปล่า” เสินเซี่ยวหมิงวางส้อมลง คิ้วขมวดเล็กน้อย
เขานึกถึงตอนอยู่ที่จุดลงทะเบียน ลูกสาวเพิ่งยืนอยู่ที่นั่นได้ไม่นาน ก็มีรุ่นพี่หลายคนเข้ามาล้อมรอบ ทุกคนกระตือรือร้นเกินไปหน่อย