"พี่สาวฉันบอกว่า ปีที่แล้วในงานวันสถาปนามหาวิทยาลัย เขาเป็นตัวแทนนักศึกษาขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ สาวๆ ข้างล่างยกโทรศัพท์ขึ้นมาเป็นทะเล แฟลชสว่างไสวราวกับคอนเสิร์ตเลยล่ะ!"
"ขนาดนั้นเลยเหรอ?" อวี่นั่วผลักแว่นตา ใส่แววอยากรู้อยากเห็นลงในน้ำเสียง
"ยังมีอีกมากกว่านั้นอีก!" ฉู่เสวียนเสวียนยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น "ก่อนหน้านี้มีดาวสวยประจำคณะศิลปศาสตร์คนหนึ่ง ตามจีบเขาอย่างบ้าคลั่ง จุดเทียนและดีดพิณโบราณที่ใต้หอพัก พวกเธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"
"เกิดอะไรขึ้น?" หลี่เยว่หรานนรีบตบกระดานเตียงด้วยความร้อนใจ
"ได้ยินว่าพี่เจียงตอนนั้นมองลงมาจากหน้าต่างแวบหนึ่ง แล้วโทรหาหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนโดยตรง บอกว่า——" ฉู่เสวียนเสวียนลดเสียงลง เลียนแบบน้ำเสียงเย็นชา "'ข้างล่างมีคนใช้ไฟโดยไม่ได้รับอนุญาต รบกวนจัดการหน่อย'"
ในหอพักเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะที่เก็บเอาไว้ไม่อยู่
"โหดไปหน่อยนะ แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"
คนอื่นๆ อดถามต่อไม่ได้
"หลังจากนั้น? หลังจากนั้นดาวสวยคนนั้นก็ร้องไห้วิ่งหนีไป แล้วไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าพี่เจียงอีกเลย" ฉู่เสวียนเสวียนกางมือ "ตอนนี้สาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยต่างก็เห็นพ้องต้องกันว่า พี่เจียงคือเทพเจ้าบนสวรรค์ มนุษย์ธรรมดาห้ามเข้าใกล้ ตามจีบเขาแล้วไม่ตายเพราะหนาวก็ตายเพราะอาย"
หลี่เยวี่ยหรานอดร้องออกมาอย่างมีความหมายยาวเหยียดไม่ได้: "ดอกไม้สูงเสียดฟ้าแบบนี้ ไม่รู้ว่าในอนาคตจะได้แฟนแบบไหน มีแต่เทพอัปสรลงมาจากสวรรค์เท่านั้นถึงจะคู่ควรกระมัง"
ในหอพักเงียบลงชั่วขณะ คนอื่นๆ ต่างจมดิ่งไปกับจินตนาการ