"ไม่ได้!"
เสินฉือปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล
"ฉันนั่งแท็กซี่กลับได้—"
เธอตั้งใจจะพูดว่านั่งแท็กซี่กลับบ้าน แต่พูดยังไม่ทันจบ ก็คิดขึ้นมาได้ทันทีว่าคืนนี้เป็นคืนแรกของพ่อกับป้าหลิน ถ้ากลับไปกลางดึกแบบนี้คงไม่เหมาะแน่ๆ
จึงเปลี่ยนคำพูดกลางคัน "ฉันไปพักโรงแรมแถวนี้ก็ได้"
เจียงตั๋วจ้องมองเธอ สายตาสงบนิ่ง
"เธอพกบัตรประชาชนมาด้วยไหม?"
เสินฉือกำกระเป๋าสะพายของตัวเองแน่น
เธอไม่ได้พกมา
ตอนออกจากบ้านคิดแค่ว่าจะมาดูหนังสักเรื่อง ไม่คิดว่าจะมาถูกกักไว้หน้ามหาวิทยาลัยแบบนี้
เห็นท่าทางเธอแบบนั้น เจียงตั๋วโน้มตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อย กลิ่นอายของผู้ชายผสมกับกลิ่นลมกลางคืนโอบล้อมเธอไว้
เขาก้มหน้ามองเธอ น้ำเสียงเบาลงอีกนิด "เธอกลัวอะไรกัน? เราเป็นแฟนกัน อยู่ด้วยกันก็เรื่องปกติ แล้วก็ ฉันรับรองได้ว่า อย่างน้อยคืนนี้ ฉันจะไม่ทำอะไรเธอ"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเพิ่มความจนใจและจริงจังขึ้นอีกนิด "ถ้าฉันคิดจะทำอะไรเธอจริงๆ เมื่อกี้ในรถ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน"
เสินฉือไม่พูดอะไร ได้แต่ก้มหน้าลง เปลือกตาปรือ
เหมือนฟ้าจะกลั่นแกล้งเธอโดยตั้งใจ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ กลางคืนกลับมีฝนโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา
ตอนแรกเป็นเพียงหยดเล็กๆ ไม่กี่หยด ไม่นานก็ตกหนาขึ้น กระทบพื้นเสียงดังซ่าๆ ความเย็นลอยตามลมมาต้องหน้า
"ขึ้นรถเร็ว อย่าป่วยล่ะ"
เจียงตั๋วเร่งเสียงเบา พลางเปิดประตูรถให้ พาเธอเข้าไปในรถอย่างทะนุถนอม