เจียงตั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
เด็กสาวคนนี้ เขารู้จักเธอดีเกินไป
ไม่ว่าในวันปกติเธอจะปกปิดตัวเองอย่างไร ความห่างเหินและความหวาดกลัวที่เลือนรางในดวงตาก็ยังซ่อนเอาไว้ไม่มิด
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังกลัวเขาอย่างไม่มีเหตุผล—
ไม่ใช่ความเกลียดชัง ไม่ใช่ความรู้สึกต่อต้าน แต่เป็นความหวาดหวั่นที่ซับซ้อนยิ่งกว่านั้น อธิบายไม่ถูกและยากจะเข้าใจ
หากชวนเธอไปสถานที่สาธารณะ เธอก็ยังพอตอบตกลงได้
แต่ถ้าเป็นสถานที่อื่น…
นับตั้งแต่คืนนั้นที่เขาขาดสติ รังแกเธอจนดูน่าสงสารตรงเคาน์เตอร์กลางครัวในห้องนั่งเล่น เธอก็ไม่ยอมก้าวเข้าไปในที่พักแห่งนั้นอีกแม้แต่ครึ่งก้าว
เขาคิดว่าครั้งนี้ก็คงเหมือนเดิม
แม้แต่คำขู่ เขาก็เตรียมเอาไว้แล้ว
แต่เธอกลับตอบตกลงทันที
ทั้งยังเงยหน้าขึ้น บอกอย่างจริงจังว่าจะเตรียมของขวัญชิ้นสำคัญให้เขา
บางสิ่งในใจเจียงตั๋วพังทลายลงอย่างไม่ทันตั้งตัว อ่อนยวบจนหมดสภาพ
ที่จริงเขาพอจะเดาได้ว่าของขวัญที่เธอพูดถึงคงเป็นถุงหอมลายแมนดารินที่เขาเคยขอจากเธอหลายครั้ง
“ช่วงนี้คุณยุ่งมาก” เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วสอดผ่านเส้นผมของเธอแล้วลูบคลึงเบา ๆ นิ้วมือเฉียดผ่านใบหูที่ร้อนผ่าว สัมผัสนุ่มละเอียดราวกับหยกเนื้อดี
น้ำเสียงของเขาต่ำแหบ แฝงความอดกลั้นที่แทบสังเกตไม่เห็น “เรื่องอื่นไม่สำคัญหรอก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวลงเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตาร้อนแรง ราวกับอยากประทับภาพของเธอทั้งคนไว้ในดวงตา
“สำหรับผมแล้ว คุณคือของขวัญที่สำคัญที่สุด”
ถ้อยคำที่แทบจะเป็นคำสารภาพรัก ตรงไปตรงมาจนไม่เหลือทางถอย