“โยวโยว?”
เจียงตั๋วถือจานสเต๊กที่ย่างเสร็จแล้วเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น กวาดตามองโซฟา — ว่างเปล่า
เขาเรียกอีกหลายครั้ง น้ำเสียงจากงุนงงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นตึงเครียด ดังก้องอยู่ในห้องนั่งเล่นกว้างโล่ง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
รองเท้าแตะสีชมพูอ่อนวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบตรงโถงทางเข้า เสื้อคลุมกับรองเท้าของเธอหายไปหมดแล้ว
ในตอนนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น
เจียงตั๋วโล่งใจ มุมปากเผยรอยยิ้มจนใจอยู่หลายส่วน ก่อนจะก้าวยาว ๆ ไปเปิดประตู
“คุณออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกกันสักคำ—”
เสียงของเขาหยุดชะงักกลางคัน
หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู
ใบหน้าอ่อนเยาว์และแปลกหน้ามาก
เธอสวมเสื้อบุนวมตัวเก่าที่ซักจนสีซีด ปลายจมูกแดงก่ำเพราะความหนาว ในมือยังถือกล่องที่ห่อด้วยกระดาษคราฟต์ มองเขาอย่างหวาด ๆ
เจียงตั๋วชะงักไปเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอ แฝงความสงสัยและความเหินห่าง “คุณมาหาใคร?”
……
คอนโดหรูที่เจียงตั๋วอาศัยอยู่เป็นประจำมีพื้นที่กว้างขวางมาก จากอาคารไปถึงทางเข้าหมู่บ้านยังต้องเดินผ่านทางเดินชมทิวทัศน์ยาวเหยียด
หิมะยังคงตกอยู่ พื้นถนนชื้นลื่น เสินฉือไม่กล้าเดินเร็ว ได้แต่ค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
เมื่อถึงทางเข้าหมู่บ้าน เธอก็กดเปิดแอปเรียกรถ
บนหน้าจอแสดงข้อความว่า “กำลังค้นหารถใกล้คุณ” ไอคอนวงกลมหมุนวนไปมา
อาจเป็นเพราะสภาพอากาศ ผ่านไปห้านาทีแล้วก็ยังไม่มีคนขับกดรับงาน