"ทุกคน! — วิดพื้น สามสิบครั้ง เตรียมพร้อม!"
เสียงนกหวีดของครูฝึกดังก้องผ่านอากาศ ดั่งใบมีดบาดเฉียดข้างหู
ทันทีที่เสียงนั้นจบลง เสียงครวญครางก็ดังไปทั่ว
เสินฉือสูดหายใจเข้าลึก ๆ ค่อย ๆ งอข้อศอกย่อตัวลง
ในชาติก่อน สตรีต้องรักษาชื่อเสียง ต้องรักษากิริยามารยาท "เดินช้าเสียงเบา" อยู่เสมอ เสินฉือไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งนางจะได้นอนราบลงบนพื้นพร้อมกับชายแปลกหน้าอีกมากมายเพื่อออกกำลังกาย
แต่การกระทำที่ "ไม่เหมาะสม" ในยุคเก่านี้ กลับสะท้อนเสน่ห์ของยุคปัจจุบันได้อย่างแท้จริง:
ที่นี่ไม่จำเป็นต้องเน้นย้ำเรื่อง "ความเท่าเทียมทางเพศ" อีกต่อไป เพราะความเท่าเทียมกลายเป็นอากาศที่ทุกคนหายใจเข้าไป ไม่แบ่งแยกเพศ
แดดเดือนกันยายนโหดร้ายนัก ส่องแสงจ้าอยู่เหนือศีรษะ ทำให้สนามกว้างใหญ่ร้อนระอุราวกับลังถึง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้ของลู่วิ่งยางที่ถูกแดดเผา
เจียงตั๋ว เซี่ยซู่เหิง และหยินคั่วเพิ่งเล่นบาสเก็ตบอลเสร็จ เดินออกมาจากทางเดินร่มรื่นข้างสนาม
"อากาศบ้าอะไรแบบนี้ รู้งี้คงอยู่หอเล่นเกมกับซูเฉิงดีกว่า..." หยินคั่วใช้มือพัดลม สายตาเหลือบมองอย่างไม่มีจุดหมายไปที่ขอบสนาม แล้วจู่ ๆ ก็หยุดนิ่ง "เฮ้ นั่นมัน—"
หยินคั่วตาสวย เห็นขบวนนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านข้างได้อย่างชัดเจน จึงเดินไปหาเจียงตั๋ว พูดด้วยน้ำเสียงที่มีแววยั่วเย้า "พี่ตั๋ว ดูสิ นั่นไม่ใช่แฟนสาวโบราณของคุณหรือไง?"
ตั้งแต่เหตุการณ์ที่บ่อน้ำร้อนครั้งนั้น เสินฉือผู้เคร่งครัดและจริงจังทำให้หยินคั่วประทับใจมาก เขายังตั้งฉายาให้เสินฉือว่า "โบราณน้อย" อีกด้วย