เจียงตั๋วจับมือเสินฉือไว้ แล้วนำเธอเดินเข้าไปอย่างเป็นธรรมชาติ
“สองคนนี้คือหยินคั่วกับเซี่ยซู่เหิง เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยผู่ฮวาเหมือนกัน อยู่หอเดียวกับผม เคยเจอที่ร้านหม้อไฟครั้งก่อนแล้ว”
“คนนี้คือหยูซิงเย่ เพื่อนของผมด้วย”
ผู้ชายพวกนี้เจ้าของร่างเดิมเคยเห็นมาหมดแล้ว แต่ในความทรงจำ นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงตั๋วแนะนำเพื่อนของเขาให้เธอรู้จักอย่างละเอียด
ตามสายตาของเขา เสินฉือพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อทักทายอย่างสุภาพ
ข้างกายหยินคั่วและหยูซิงเย่มีเพื่อนสาวนั่งอยู่คนละคน แต่งหน้าละเอียดประณีต ท่าทางสนิทสนม
แต่ไม่เหมือนกับผู้หญิงที่เธอเคยเห็นตอนเพิ่งมาถึงโลกนี้ ที่ห้องไพ่ถังเฉวียน
สุดท้าย มือของเจียงตั๋วชี้ไปที่ขอบระเบียง
ตรงนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ หันหลังให้พวกเขากำลังคุยโทรศัพท์ เธอหันกลับมา แสงอาทิตย์พอดีตกลงบนใบหน้าของเธอ—คิ้วตาและดวงตาคล้ายกับเซี่ยซู่เหิงอยู่หลายส่วน
เธอวางสายแล้วยิ้มมองมาทางนี้
“นี่คือน้องสาวฝาแฝดของเซี่ยซู่เหิง” เจียงตั๋วแนะนำ “เซี่ยซูหยุน”
เซี่ยซูหยุน
เสินฉือคิดออกขึ้นมาทันใด
ในหนังสือ เคยพูดถึงคุณหนูตระกูลเซี่ยคนนี้หลายครั้งผ่านมุมมองของนางเอกซูจื่อจิน—หญิงสาวที่ถูกตามใจในตระกูลใหญ่ ใจร้อนแรงแต่ไม่ดื้อรั้น
ซูจื่อจินในช่วงท้ายเรื่องเป็นผู้ช่วยของเจียงตั๋ว บางครั้งก็ไปร่วมงานสังสรรค์ทางธุรกิจด้วย ตอนที่เผชิญกับการกลั่นแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ จากคุณหนูตระกูลใหญ่ในที่ลับ เซี่ยซูหยุนเคยช่วยเธอแก้ต่างอย่างไม่ให้ใครรู้
ในหนังสือ เธอคือผู้หญิงที่ซูจื่อจินอิจฉาที่สุด
ไม่เพียงอิจฉาฐานะและความงามของเธอ แต่ยังอิจฉาความมั่นใจที่ติดตัวมาแต่กำเนิด และความสงบนิ่งในการปฏิบัติต่อผู้อื่น