เซี่ยซูหยุนได้ยินดังนั้น ก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย "ก็เป็นชื่อเล่นของแฟนคุณไงล่ะ! อะไรกัน คุณไม่รู้ด้วยเหรอ?"
พูดพลางก็กุมมือเสินฉือแน่นขึ้น ราวกับค้นพบความลับสุดยอดอะไรสักอย่าง ดวงตาเป็นประกายวาววับแล้วถามต่อ "โยวโยว นอกจากฉันแล้ว มีใครรู้ชื่อเล่นของคุณน้อยคนไหม?"
เสินฉือถูกท่าทางไร้เดียงสาน่าหลงใหลของเธอทำเอายิ้มออกมา พยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย แล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "อืม มีแต่ผู้ใหญ่ในบ้านเท่านั้นที่เรียกแบบนี้"
"ถ้าอย่างนั้น ในใจโยวโยว ฉันต้องเป็นคนพิเศษแน่ๆ เลย!"
เซี่ยซูหยุนดีใจยิ่งขึ้นไปอีก คิ้วตาหยักโค้งเป็นระลอก คล้ายนกยูงตัวน้อยแสนภูมิฐาน
เจียงตั๋วยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาจดจ่ออยู่ที่มือทั้งสองที่ประสานกันอยู่ ดวงตาในชั่วพริบตาก็หม่นลงอย่างลึกล้ำ
อากาศโดยรอบดูเหมือนจะอึดอัดขึ้นมาทันที
เซี่ยซู่เหิงละสายตาจากเจียงตั๋ว แล้วเอ่ยเร่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอีกครั้ง "ซูหยุน มาวางหมากเถอะ"
แต่เซี่ยซูหยุนกลับเหมือนไม่ได้ยินคำเร่งของเขา ยังคงมองเสินฉือ แล้วถามด้วยความคาดหวัง "โยวโยว คุณเล่นหมากล้อมเป็นไหม?"
เสินฉือพยักหน้า น้ำเสียงเบาแต่มั่นคง "เล่นเป็น"
มองเข้าไปในดวงตาของเธอ เซี่ยซูหยุนก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที
ดวงตาคู่นั้นนิ่งสงบเกินไป ราวกับผืนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง มองไม่เห็นระลอกคลื่น แต่กลับทำให้คนรู้สึกว่าเบื้องล่างซ่อนอะไรไว้ลึกสุดหยั่ง
เธอจับมือเสินฉือเดินตรงไปยังที่อยู่ของเซี่ยซู่เหิง ประคองไหล่ให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้หวายอย่างคล่องแคล่ว
"โยวโยว" เธอก้มลงกระซิบข้างหูเสินฉือ น้ำเสียงออดอ้อนอย่างจริงใจ "ช่วยฉันเล่นหมากกับไอ้คนนี้ทีเถอะ แก้แค้นให้ฉันหน่อย"