หญิงสาวตรงหน้าถูกเขาข่มขู่จนตกใจกลัวไปแล้ว
หากยังกดดันแบบนี้อีก เธอคงไม่ยอมถูกหลอกมาอีกแน่
เจียงตั๋วรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย รู้สึกเสียใจกับความหุนหันพลันแล่นของตัวเอง
เขาใช้หัวแม่มือเช็ดมุมตาของเธอ ซับน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาให้หายไป จากนั้นก็อุ้มเธอลงมาจากแท่น
ตอนที่เท้าแตะพื้น ความกลัวยังไม่จางหาย เสินฉือขายาวทั้งสองข้างยังสั่นเทาไม่หยุด
เขาประคองเธอไว้ครู่หนึ่ง แล้วก็ปล่อยมือในทันที
"ฉันไม่แกล้งเธอแล้ว กลับไปนอนเถอะ"
เสินฉือไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา หันหลังวิ่งหนีไป รองเท้าแตะกระทบพื้นเสียงดังกระทบกัน รัวเร็ว จากนั้นก็มีเสียงเปิดปิดประตูดังปัง แล้วตามด้วยเสียงล็อกประตู ดังกว่าครั้งก่อน เสียงหนักแน่นและเด็ดขาดยิ่งขึ้น
เจียงตั๋วยืนอยู่กับที่ ก้มมองมือตัวเอง ปลายนิ้วดูเหมือนจะยังคงความรู้สึกจากการสัมผัสผิวของเธอ เนียนละเอียดและอบอุ่น
เขากำมือแล้วคลายออก หันไปทางตู้เย็น หยิบน้ำเย็นออกมาขวดหนึ่ง เงยหน้าดื่มไปเกือบครึ่งขวด
ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ แต่กลับดับไฟที่คุกรุ่นในอกไม่ลง
เขาพิงประตูตู้เย็น เงยหน้าหลับตาลง ยิ้มเยาะตัวเอง
"ให้ตายเถอะ..." เขาพูดเบา ๆ เสียงหายไปในห้องรับแขกอันว่างเปล่า
ฟ้าสางแล้ว ข้างนอกหน้าต่างเริ่มมีแสงสีขาวจาง ๆ เสินฉือก็ค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างเบามือ
เธอจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย หลังล้างหน้าแปรงฟัน ก็เปลี่ยนกลับไปใส่ชุดวอร์มเมื่อวาน
ส่วนชุดนอนตัวนั้น เธอพับอย่างประณีต วางเรียงไว้หัวเตียงอย่างเรียบร้อย