หลังเลิกเรียนช่วงบ่าย เสินฉือได้รับข้อความจากหลินรั่วเฉิน
เธอยืนอยู่หน้าประตูไม้สีน้ำตาลเข้ม ยกมือขึ้นเคาะเบาๆ
"เชิญเข้า"
เสียงจากในห้องนุ่มนวลดั่งหยก เธอผลักประตูเข้าไป กลิ่นหมึกอ่อนๆ และกลิ่นอายของหนังสือเก่าโชยเข้ามาปะทะ
ห้องทำงานของหลินรั่วเฉินกว้างขวางกว่าที่เธอคิด
บนชั้นหนังสือสูงเสียดฟ้าทั้งสามด้าน หนังสือประวัติศาสตร์และสมุดคัดลายมือหลากหลายประเภทวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะริมหน้าต่างมีแท่งหมึกตวนหนึ่ง พู่กันขนหมาป่าหนึ่งด้าม ข้างๆ มีกระดาษซวนที่กางออกพร้อมลายมือตัวเขียนที่ยังไม่เสร็จ
บนผนังแขวนภาพวาดอักษรหลายชิ้น มีทั้งภูเขาน้ำทะเลหมึก และดอกไม้นกที่เขียนอย่างประณีต จุดเด่นที่สุดคือบทกวีผาแดงที่เขียนด้วยอักษรซ่งจิน ปลายแหลมคมแต่ยังคงความงามละเอียดอ่อน
"อาจารย์หลิน ท่านเรียกหนูหรือคะ?"
หลินรั่วเฉินยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานกว้าง โบกมือเรียกให้เธอเข้าไปใกล้
"โยวโยว เข้ามา"
เสินฉือเดินไปที่โต๊ะตามคำพูด ก้มมองตามสายตาของเขา
บนโต๊ะกว้าง มีงานตัดกระดาษที่ซับซ้อนอย่างยิ่งวางอยู่อย่างเงียบสงบ กระดาษแดงบางราวกับปีกแมลง ลวดลายที่เจาะทะลุซับซ้อนจนแทบหยุดหายใจ ข้างๆ ยังมีโคมไฟปลาแกะสลักอย่างงดงาม โครงไม้ไผ่บางละเอียด บนโคมมีลวดลายน้ำที่เหมือนจริง ราวกับจะเคลื่อนไหวในวินาทีถัดไป
"สวยไหม?" เสียงของหลินรั่วเฉินในห้องทำงานที่เงียบสงบฟังดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ
"สวยมากค่ะ"
เสินฉือชมด้วยความจริงใจ สายตาหยุดอยู่ที่โคมไฟปลานานครู่หนึ่ง