เซี่ยซู่เหิงเงียบไปชั่วขณะ
เขาค่อย ๆ ยืดตัวตรง ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า ราวกับตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวถึงขั้นยอมทุ่มทุกอย่างแล้ว
“นายอู๋ เอาตำรับยาตามที่คุณว่าเถอะครับ”
น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่ทุกถ้อยคำหนักแน่นดุจเหล็กกล้า
“เรื่องยา ผมจะหาทางเองครับ”
นายอู๋แพทย์หลวงเงยหน้ามองเขา แววตาซับซ้อน
เขามองออกแล้ว
คุณชายแห่งตระกูลเซี่ยผู้นี้คงหลงรักบุตรสาวสายตรงของตระกูลเสินอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ถึงกับจะควักทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลเซี่ยออกมา ไม่ว่าอย่างไรก็ยอม เพื่อแลกกับอายุขัยอีกไม่กี่ปีของหญิงสาวคนนั้น
“หนุ่มเซี่ย” นายอู๋แพทย์หลวงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น “คุณคิดให้ดีแล้วหรือ นี่ไม่ใช่เงินจำนวนเล็กน้อยเลยนะ...”
“ผมคิดดีแล้วครับ”
เซี่ยซู่เหิงเอ่ยขัด มุมปากผุดรอยยิ้มบางเบา
รอยยิ้มนั้นไม่มีความยินดีอยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนที่เกือบจะกลายเป็นความดื้อรั้นอย่างสุดขั้ว
“นายอู๋ คุณออกตำรับยามาได้เลยครับ เรื่องเงินไม่ต้องให้คุณเป็นห่วง”
วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เซี่ยซู่เหิงก็ออกจากบ้าน
เขาตระเวนไปตามร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดหลายแห่งในเมืองเจียงหนาน ใช้ตั๋วเงินที่นำมาจากเมืองหลวงคัดเลือกยาชั้นดีออกมาทีละชนิด
ตำรับยาที่นายอู๋แพทย์หลวงจัดไว้นั้นพิถีพิถันอย่างยิ่ง หญ้าฝรั่นต้องเป็นของชั้นเลิศที่ถวายมาจากดินแดนตะวันตก แต่ละเส้นมีสีแดงเข้มและยอดเกสรสมบูรณ์
โสมต้องเป็นโสมป่าจากเขาฉางไป๋ รากฝอยเรียวยาว ส่วนหัวโสมแน่นทึบ
ถั่งเช่าต้องมาจากน่าชวี ตัวหนอนอวบสมบูรณ์ ส่วนยอดหญ้าสั้นและมีสีเหลืองทอง...
ยาทุกชนิดล้วนคัดจากของชั้นยอดที่สุดในร้าน
สองชั่วยามต่อมา ยาเหล่านั้นก็ถูกแยกชนิดห่อด้วยกระดาษสีเหลืองเรียบ ๆ วางเรียงอย่างเป็นระเบียบลงในกล่องยาไม้จื่อถาน
นายอู๋แพทย์หลวงกำลังตากยาอยู่ในลานบ้าน เมื่อเห็นเซี่ยซู่เหิงกลับมา พร้อมกับบ่าวรับใช้ที่หอบหิ้วข้าวของมามากมาย เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย