ถนนหลวงคดเคี้ยว ไอเย็นแห่งฤดูใบไม้ร่วงทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
เซี่ยซู่เหิงไม่ได้นั่งรถม้า
เขาขี่ม้าดำสนิททั้งตัวตัวหนึ่ง
นั่นเป็นม้าเลิศที่แลกมาจากค่ายทหารชายแดน กำลังขาแข็งแกร่งยิ่ง ความทรหดน่าตกตะลึง
สามวันสามคืนติดต่อกัน เขาแทบไม่ได้หลับตาเลย เพียงแต่ยามเปลี่ยนม้าที่สถานีม้าเร็วก็กรอกน้ำเย็นลงคอพอเป็นพิธีไม่กี่อึก แล้วแทะเสบียงแห้งอีกสองสามคำ
รถม้าม่านสีเขียวครามตามอยู่เบื้องหลัง จู่เยว่เป็นผู้ขับ นายอู๋แพทย์หลวงในตัวรถถูกเหวี่ยงจนหัวหมุนตาลาย บ่นด่ามาตลอดทาง พอบ่นจนเหนื่อยก็กอดหีบยาสัปหงกหลับไปอย่างมึนงง
พวกเขาเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ในที่สุดเมื่อถึงยามพลบค่ำของวันที่สี่ ก็เข้าสู่เขตแดนเจียงหนาน
คฤหาสน์ของตาฝั่งแม่ของเซี่ยซู่เหิงตั้งอยู่ในส่วนลึกของป่าไผ่นอกเมือง เป็นเรือนเก่าสี่ชั้น
คนเฝ้าประตูจำเซี่ยซู่เหิงได้ เห็นสภาพของเขาแล้วตกใจจนไม้กวาดในมือเกือบหลุด วิ่งล้มลุกคลุกคลานเข้าไปรายงาน
เซี่ยซู่เหิงโยนบังเหียนทิ้ง ก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปข้างใน นายอู๋แพทย์หลวงบ่นพึมพำเดินตามหลัง พลางนวดเอวแก่ ๆ พลางตัดพ้อว่า
“เจ้าเด็กตระกูลเซี่ย ถ้ากระดูกชราของข้าแตกหักไป ต่อให้เป็นผีก็ไม่ปล่อยเจ้าไว้……”
คำพูดยังไม่ทันจบ ก็มีคนโผล่หน้าออกมาจากหอหน้า
นั่นเป็นชายชราอายุหกสิบกว่า รูปร่างอวบเล็กน้อย สวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มสำหรับใส่อยู่บ้านที่หลวมสบาย ถกแขนเสื้อขึ้นสูง มือกำลังถือขาหมูชิ้นใหญ่เป็นมันวาวไว้ แทะจนปากเต็มไปด้วยน้ำมัน
เมื่อเห็นคนหนึ่งแก่หนึ่งหนุ่มและคนรับใช้หนึ่งยืนอยู่นอกหอ ชายชราก็ตะลึงงัน เนื้อในปากลืมเคี้ยว น้ำมันไหลตามมุมปากลงมา หยดลงบนปกเสื้อ
“……เหิงเกอร์?”
ตาของเซี่ยซู่เหิงเบิกตาโต ราวกับเห็นผี
หลานชายคนนี้ถือตนเที่ยงตรงสงบเสงี่ยมที่สุด ยามปกติแม้แต่จดหมายสักฉบับยังเขียนอย่างเรียบร้อยถูกกฎเกณฑ์ เหตุใดในเวลาเช่นนี้—แถมยังในสภาพหัวยุ่งหน้าเลอะเช่นนี้—จึงโผล่มาที่เจียงหนานได้โดยฉับพลัน?