เสินเซี่ยวหมิงไอเบาๆ หนึ่งที วางตะเกียบลง แล้วลดเสียงให้เบามาก: "วันนี้วันอาทิตย์ พ่อไม่ไปทำงาน... ตอนเที่ยงป้าหลินจะแวะมาทานข้าวเที่ยงกับพวกเรา"
พูดจบ เขาก็เงยหน้ามองลูกสาว สายตาแฝงไว้ด้วยความหวาดหวั่นและเอาใจที่เห็นได้ชัด เหมือนเด็กที่ทำผิด กลัวว่าวินาทีถัดไปจะไปชนระเบิดเข้าสักลูก
นิ้วของเสินฉือที่ถือแก้วกาแฟชะงักไปเล็กน้อย
ตามความทรงจำที่หลงเหลือของเจ้าของร่างเดิม "ป้าหลิน" ที่พ่อพูดถึงนี้ ก็คือคนที่เขาอยากแต่งงานด้วยในช่วงหลายปีมานี้
อีกฝ่ายอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อ ทำงานในหน่วยงานรัฐบาล เป็นหญิงผู้มีการศึกษาต้นแบบ ปีๆ หนึ่งทุ่มเทให้กับงาน ไม่เคยแต่งงาน และไม่มีลูก
ในสายตาของพ่อ เขากับป้าหลินถูกคอกันมาก เธอคือคู่ชีวิตที่หายาก; แต่ในใจของเจ้าของร่างเดิม ป้าหลินคนนี้คือ "ผู้บุกรุก" ที่ทำลายครอบครัว
ความเกลียดชังที่เจ้าของร่างเดิมมีต่อเธอแทบจะฝังลึกถึงกระดูก ทุกครั้งที่ป้าหลินมาที่บ้าน เจ้าของร่างเดิมต้องอาละวาดสักรอบ—ไม่ก็ขว้างชามทุบตะเกียบ ไม่ก็พูดจาเสียดสีเย็นชา หรือไม่ก็กระแทกประตูกลับห้องให้เห็นๆ ยังไงก็ไม่ยอมให้มื้อนั้นกินกันอย่างสงบสุข
เพราะประสบการณ์วุ่นวายในอดีตเหล่านั้น พ่อตอนนี้ถึงได้ระมัดระวังตัวขนาดนี้
เสินฉือเงยหน้าขึ้น มองรอยย่นเล็ก ๆ ที่หางตาของเสินเซี่ยวหมิง และนิ้วที่กำขอบโต๊ะแน่นขึ้นเล็กน้อย
"ได้สิ" เธอพูด