ในโรงอาหาร เพื่อนร่วมห้องข้างๆ นั่งกินข้าวไปพลางคุยกันอย่างคึกคักไปพลาง ไม่มีท่าทีครึ่งเป็นครึ่งตายตอนฝึกทหารแม้แต่น้อย
หลี่เยว่หรานกำลังก้มหน้ามองโทรศัพท์ นิ้วเรียวปัดบนหน้าจออย่างรวดเร็ว มุมปากยกสูง ดวงตาคล้ายบรรจุน้ำผึ้งเอาไว้เต็มเปี่ยม
"คุยกับคนของเธออีกแล้วเหรอ?" ฉู่เสวียนเสวียนโผล่หน้ามา teasing "มีเวลาว่างปุ๊บก็คุยปั๊บ ไม่เบื่อกันบ้างเหรอ?"
หลังจากอยู่ด้วยกันกินข้าวนอนด้วยกันมากว่าสิบวัน มิตรภาพในห้องพักก็แน่นแฟ้นขึ้น
อีกสามคนรู้ดีว่าหลี่เยว่หรานมีแฟนอยู่บ้านเกิดทางใต้ กำลังคบหากันทางไกล
หลี่เยว่หรานไม่แม้แต่จะเงยหน้า นิ้วยังคงพิมพ์อย่างมีความสุข: "พวกเธอที่ไม่มีแฟนไม่เข้าใจหรอก"
เธอส่งข้อความสุดท้ายในวีแชท แล้วเอาโทรศัพท์แนบหน้าอก ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความปลื้มปีติ: "นี่แหละที่เรียกว่าคุณค่าทางอารมณ์ ต่อให้ตอนนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็ต้องมอบคุณค่าทางอารมณ์ให้อีกฝ่าย เพื่อพิสูจน์ว่าเรายังเป็นแฟนกัน ไม่อย่างนั้นมองผ่านจอแค่นี้ ความรู้สึกมันจืดจางง่ายมาก"
"คุณค่าทางอารมณ์?" ฉู่เสวียนเสวียนเอียงคออย่างงงวย "หมายความว่ายังไง?"
"ก็คือให้เขารู้ว่า ฉันคิดถึงเขาอยู่ไง" หลี่เยว่หรานแกว่งโทรศัพท์ บนหน้าจอเต็มไปด้วยสติกเกอร์รูปหัวใจและบทสนทนาที่ว่า "คิดถึงเธอจัง" "วันนี้กินอะไรมาบ้าง"
"คำว่าอรุณสวัสดิ์ราตรีสวัสดิ์ขาดไม่ได้ กินอะไรต้องแชร์ เจอเรื่องสนุกๆ ต้องรีบบอกเขาทันที ต่อให้แค่ส่งรูปท้องฟ้ามา ก็กำลังบอกว่า— เห็นไหม ฉันกำลังคิดถึงเธออยู่"