เห็นเพียงว่ากาน้ำเคลือบฝ้าซึ่งอยู่ในมือของเสินฉือนั้นใสกระจ่างราวกับผลึก ภายในกามีกล้วยไม้โยวหลานต้นหนึ่งราวกับกำลังฝ่าหมอกออกมา
ใบกล้วยไม้หลายใบถูกวาดโครงด้วยหมึกจาง ๆ เส้นสายพลิ้วไหวราวเมฆเคลื่อนสายน้ำไหล สีหมึกค่อย ๆ ซึมกระจายภายในกา เกิดเป็นชั้นสีเข้มอ่อนแตกต่างกันอย่างเป็นธรรมชาติ
กล้วยไม้ดอกหนึ่งที่กำลังผลิบานครึ่งหนึ่งประดับอยู่ท่ามกลางนั้น พื้นที่ว่างของกลีบดอกกำลังพอดี ราวกับยังคงติดกลิ่นหอมจาง ๆ ยามรุ่งเช้า
เมื่อมองภาพวาดอันมีชีวิตชีวาเหนือธรรมชาติภายในพื้นที่เพียงคืบเดียวนี้ ดวงตาของหลินรั่วเฉินก็ฉายแววสั่นไหวที่ยากจะสังเกตเห็น
เขาไม่ได้ส่งเสียงรบกวน เพียงยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังนาง มองนางวางกาน้ำเคลือบฝ้าที่วาดเสร็จแล้วลงข้างกายอย่างแผ่วเบา ปรับสีเล็กน้อย ผสมสีชาดลงในสีครามดอกไม้เล็กน้อย แล้วลองสีบนกระดาษซวน จากนั้นจึงหยิบกาน้ำเคลือบฝ้าอีกใบออกมา วาดภาพต่อ
ในเวลาเดียวกัน อาจารย์ช่างฝีมือทางฝั่งนั้นก็เริ่มเดินตรวจดูบรรดานักเรียน ทดสอบผลการฝึกของทุกคนและให้คำแนะนำอย่างเหมาะสม
เมื่อเขาเดินเอามือไพล่หลังอย่างเชื่องช้ามาถึงฝั่งของเสินฉือ ฝีเท้าก็พลันหยุดชะงัก ถึงกับคิดไปชั่วขณะว่าตนเองเกิดภาพหลอน
เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่าวิชาจิตรกรรมด้านในยากเพียงใด
ทุกการหันเหของพู่กันปลายงอภายในผนังกาที่มืดทึบ ล้วนเป็นการต่อสู้กับสัญชาตญาณ
ยามตวัดพู่กันย้อนกลับ ในใจต้องพลิกภาพองค์ประกอบให้เป็นกระจกอยู่ตลอดเวลา ต้องใช้เวลาหลายปีหรือกระทั่งหลายสิบปีจึงจะฝึกจนเกิดสิ่งที่เรียกว่าความทรงจำของกล้ามเนื้อได้
ก่อนหน้านี้เขาเคยไปเผยแพร่วิชาจิตรกรรมด้านในตามมหาวิทยาลัยและหน่วยงานราชการอื่น ๆ เช่นกัน ทุกครั้งจะให้ผู้ที่มาเยี่ยมชมและศึกษาใช้วัสดุทั่วไปฝึกมือ และก็เคยพบคนที่มีพรสวรรค์อยู่บ้าง