เช้าวันรุ่งขึ้น
เมื่อแพทย์ยื่นใบรายงานผลตรวจที่พิมพ์ตัวชี้วัดต่างๆ ไว้ให้ เจียงตั๋วก็บีบขอบกระดาษแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ทั้งตัวแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
“ช่วงแรกของการตั้งครรภ์ ระดับฮอร์โมนในร่างกายคุณแม่จะเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จึงทำให้คลื่นไส้และอาเจียนได้ง่ายค่ะ”
“ช่วงนี้ควรรับประทานอาหารรสอ่อนและย่อยง่าย พอเข้าสู่ไตรมาสที่สอง ระดับฮอร์โมนคงที่แล้ว อาการแพ้ท้องก็จะหายไปเองค่ะ”
แพทย์เฉพาะทางสูติศาสตร์มองคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวตรงหน้า แล้วอธิบายอย่างใจเย็น
เจียงตั๋วตั้งใจฟังราวกับนักเรียนประถม พยักหน้ารับไม่หยุด ทั้งยังซักถามข้อควรระวังระหว่างตั้งครรภ์อย่างละเอียด ก่อนจะจับมือเสินฉือเดินออกจากห้องตรวจ
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในทางเดินเจือจางลงเล็กน้อยเมื่อแสงยามเช้าสาดเข้ามา เจียงตั๋วเดินอยู่ด้านที่ติดกำแพง คอยปกป้องเสินฉืออย่างระมัดระวัง
เสินฉือมองท่าทางราวกับเตรียมรับศึกของเขา แล้วเอ่ยเสียงเบา
“เรื่องพ่อแม่... รอให้ทารกอยู่ตัวกว่านี้แล้วค่อยบอกพวกท่านดีไหม”
เธอค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตมาบ้าง จึงรู้ว่าช่วงแรกของการตั้งครรภ์มีความเสี่ยงที่ทารกจะหยุดพัฒนา กลัวว่าผู้ใหญ่จะดีใจเก้อ
เจียงตั๋วคอยระวังทางเดินไปพลาง ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล “ตามใจคุณเลยครับ ที่รัก”
เพื่อดูแลเสินฉือให้ดีที่สุด เจียงตั๋วรีบจ้างพยาบาลดูแลแม่และเด็กมือทองผู้มีประสบการณ์สูงมาคนหนึ่ง ให้รับผิดชอบเรื่องอาหารการกินและชีวิตประจำวันของเสินฉือโดยเฉพาะ
ดูเหมือนเขาจะตื่นเต้นกังวลยิ่งกว่าเสินฉือซึ่งเป็นคนท้องเสียอีก เขาปฏิเสธงานสังสรรค์ที่ไม่จำเป็นไปหลายงาน แทบอยากอยู่ข้างกายเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง