เจียงตั๋วคราง “อืม” เสียงต่ำ แขนกระชับกอดเธอแน่น กักเธอไว้ในอ้อมอกอย่างไม่ยอมปล่อย
เสียงน้ำดังขึ้นกะทันหัน ฝักบัวถูกชนจนเบนทิศทาง สายน้ำอุ่นสาดลงบนกระเบื้อง กระเซ็นเป็นละอองฝอย
ไอน้ำหนาขึ้นเรื่อย ๆ กระจกมีหยดน้ำเกาะพราวหนาแน่น มองเห็นเพียงเงาร่างสองร่างที่ซ้อนทับกันราง ๆ
ตอนแรกท่าทีของเขายังมีความทะนุถนอมอยู่หลายส่วน ทว่าเสียงสะอื้นแผ่วเบาของเสินฉือกลับเป็นดั่งตัวเร่ง ปลุกให้สติส่วนสุดท้ายในแววตาของเขาพังทลายลงในพริบตา
เขาประคองเอวเธอ ดันเธอแนบกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ ความต่างของอุณหภูมิทำให้เสินฉือสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะถูกจูบร้อนผ่าวของเขาปิดริมฝีปากไว้
เสียงน้ำ เสียงหอบหายใจ และเสียงผิวเนื้อเสียดสีกันอย่างแนบชิดผสานเป็นหนึ่ง ถูกขยายให้ดังก้องไปทั่วพื้นที่ปิดมิดชิด
สายตาของเสินฉือพร่ามัวขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางไอน้ำที่ลอยกรุ่น เธอมองเห็นเพียงดวงตาของเจียงตั๋วที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตาลุ่มลึกสุขุมที่ปกติมักสงบนิ่ง เวลานี้กลับถูกย้อมด้วยแรงปรารถนาอย่างเข้มข้น ราวกับเขาจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว
ไอน้ำอบอวลทั่วห้องน้ำ เสียงน้ำไหลพรำไม่ขาดสาย
ท่าทีที่เดิมยังยับยั้งชั่งใจค่อย ๆ ควบคุมไม่อยู่ท่ามกลางสายน้ำอุ่น ความสุขที่ร้อนแรงทำให้สายตาของเสินฉือพร่ามัวมากขึ้น เธอทำได้เพียงเกาะเกี่ยวเขาไว้แน่น ปล่อยตัวล่องลอยไปตามคลื่นอารมณ์
เช้าวันถัดมา ฟ้ายังเพิ่งสาง
เสินฉือลืมตาตื่นแต่เช้า
ทั่วทั้งร่างราวกับถูกแยกชิ้นแล้วประกอบกลับเข้าที่ ทุกซอกกระดูกล้วนแผ่ความอ่อนล้าปวดเมื่อย