เมื่อเจียงตั๋วค่อย ๆ ตั้งสติได้จากคลื่นอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามา เขายกมือขึ้น ใช้หลังมือเช็ดหน้าเช็ดตาอย่างลวก ๆ คราวนี้ถึงได้สังเกตเห็นเปลทารกที่อยู่ด้านหลัง
แสงอรุณสว่างจ้าแล้ว สาดเฉียงผ่านม่านโปร่งเข้ามา เคลือบขอบผ้าห่อตัวเล็ก ๆ สองผืนในเปลให้เป็นประกายสีทองฟูฟ่อง
พยาบาลยืนจัดบันทึกอยู่ข้าง ๆ พอเห็นเขามองไปก็ยิ้มอธิบายเสียงเบา “เพื่อให้จำแนกง่าย เราใช้ผ้าสีชมพูห่อตัวน้องสาว ส่วนพี่ชายใช้สีฟ้าค่ะ เด็กทั้งสองหนักคนละสี่จินกว่า ๆ ถือว่าโตดีมากสำหรับแฝดนะคะ”
เจียงตั๋วเดินเข้าไป ฝีเท้ายังโงนเงนอยู่บ้าง
เขาก้มตัวลง มองลูกทั้งสองของเขากับโยวโยวอย่างตั้งใจเป็นครั้งแรก
พวกเขาตัวเล็กเหลือเกิน
ผิวแดง ๆ ยับย่นอยู่ในผ้าห่อตัว ดูเหมือนลูกลิงน้อยสองตัว
ดวงตาปิดแน่น ใบหน้าหดเกร็งจนเครื่องหน้าดูเบียดกันไปหมด เรียกว่าน่ารักก็คงไม่ได้
หมอยิ้มพูดอยู่ข้าง ๆ ว่า “ทารกแรกเกิดก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ดูยับ ๆ หน่อย เลี้ยงสักสองสามวันก็จะขาวนวลน่าฟัดขึ้นมาเอง”
“มาเถอะ คุณพ่ออุ้มน้องสาวหน่อย”
พยาบาลประคองทารกหญิงในผ้าห่อตัวสีชมพูขึ้นมาอย่างเบามือ พลางแนะนำเจียงตั๋วว่าควรวางมือไว้ตรงไหน
เขายื่นมือออกไปอย่างเกร็ง ๆ ท่าทางเงอะงะ จนกระทั่งก้อนน้อย ๆ ที่เบาหวิวตกลงในอ้อมแขนอย่างมั่นคง เขาถึงกล้าสูดลมหายใจเบา ๆ
เบาเหลือเกิน
เบาจนแทบไม่มีน้ำหนัก แต่กลับหนักอึ้งจนหัวใจทั้งดวงของเขาลอยค้างอยู่ในอก
เขาก้มมองใบหน้ายับย่นในอ้อมแขน พยายามมองหาร่องรอยสักนิดที่คล้ายตัวเองหรือคล้ายโยวโยว