ตอนเจียงตั๋วตื่นขึ้นมา พอลุกนั่งก็ได้กลิ่นหอมของอาหารโชยมา
เขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเปิดประตูห้องนอนออกมา เห็นเสินเซี่ยวหมิงกำลังจัดกับข้าวบนโต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่น
พอเห็นเขาตื่นแล้ว เสินเซี่ยวหมิงก็ยิ้มทักทาย “เสี่ยวเจียงตื่นแล้วเหรอ มากินข้าวเร็ว”
“สวัสดีครับคุณลุงเสิน”
เจียงตั๋วขานรับอย่างสุภาพ
ขณะนั้นเอง หลินรั่วจิ้นก็ถือหม้อซุปร้อนกรุ่นเดินออกมาจากห้องครัว
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาพลันประสานเข้ากับเจียงตั๋วที่เดินออกมาจากห้องนอนพอดี
มือของเธอสั่นเล็กน้อย ซุปแทบหกออกมา
เสินเซี่ยวหมิงรีบประคองข้อศอกเธอไว้ รับหม้อซุปมาวางบนโต๊ะ แล้วถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง “รั่วจิ้น ไม่โดนน้ำร้อนลวกใช่ไหม”
หลินรั่วจิ้นส่ายหน้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว” เสินเซี่ยวหมิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มแนะนำทั้งสองคน “รั่วจิ้น นี่เสี่ยวเจียง แฟนของโยวโยว พวกคุณเพิ่งเจอกันครั้งแรก”
เขาหันไปมองเจียงตั๋ว “เสี่ยวเจียง นี่คือป้าหลินของคุณ”
เจียงตั๋วมีท่าทีสงบนิ่ง พยักหน้าเล็กน้อยแล้วทักทายอย่างสุภาพ “สวัสดีครับป้าหลิน”
หลินรั่วจิ้นฝืนยิ้มออกมา “สวัสดี เสี่ยว...เจียงใช่ไหม นั่งสิ”
“ครับ” เจียงตั๋วขานรับ ก่อนดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง
เขากวาดตามองไปรอบห้องอาหาร เมื่อไม่เห็นเสินฉือจึงถามขึ้นลอย ๆ “คุณลุงเสินครับ โยวโยวล่ะครับ”
“โยวโยวลงไปเอาพัสดุ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”