รอจนพี่ชายทั้งสองคนของเฉินหวันเอ่อร์ขึ้นรถควาย และรอให้เฉินหวันเอ่อร์จ่ายเงินเรียบร้อย รถควายจึงค่อย ๆ ออกเดินทาง
อะไรนะ?
ทำไมพี่ชายทั้งสองคนถึงไม่ควักเงินจ่ายล่ะ?
ก็พวกเขาต้องมีเงินก่อนสิ!
ตอนนี้รถควายมีคนนั่งเต็มแล้ว ระหว่างหลินฮ่าวกับเฉินหวันเอ่อร์มีผู้หญิงร่างใหญ่สองคนนั่งคั่นอยู่พอดี ช่างถูกใจหลินฮ่าวนัก เพราะสายตาที่เฉินหวันเอ่อร์มองเขาร้อนแรงเกินไป ไม่เห็นหรือไงว่าพวกป้า ๆ กำลังส่งสายตาซุบซิบให้กันอยู่!
จะมองก็มองไปสิ ทำไมยังต้องก้มหน้ากระซิบกระซาบกันอีก ด้วยประสาทหูที่ดีของหลินฮ่าว จะไม่ได้ยินยังยากเลย
โชคดีที่ตลอดทางราบรื่น พอรถควายจอดสนิท หลินฮ่าวก็กระโดดลงจากรถ แล้วรีบเดินไปทางไปรษณีย์ ราวกับมีของสกปรกกำลังไล่ตามมา
แล้วเฉินหวันเอ่อร์ล่ะ?
เธอถูกพี่ชายทั้งสองหนีบไว้ตรงกลาง เดินมุ่งหน้าไปยังร้านค้าสหกรณ์โดยมีคนละข้างคอยประกบ
“พี่คะ จื้อชิงหลินเดินไปทางนั้นแล้ว เราไปตามเขากันเถอะ!”
พี่ชายทั้งสองได้แต่พูดไม่ออก แล้วเดินต่อไปเงียบ ๆ ไม่เปิดโอกาสให้เฉินหวันเอ่อร์ดิ้นหลุด
“พี่! หนูกำลังพูดกับพวกพี่อยู่นะ!”
เฉินเจี้ยนเสอจนปัญญากับน้องสาวของตัวเองจริง ๆ ตอนออกจากบ้านก็ตกลงกันไว้ดิบดี ทำไมพอเห็นจื้อชิงหลินแล้วถึงเปลี่ยนใจเสียได้?
เขาไม่กล้าดุน้องเสียงดัง จึงได้แต่กระซิบข้างหูเธอ
“หวันเอ่อร์ ทำแบบนี้ไม่ได้ไหม จื้อชิงหลินหนีไปไหนไม่พ้นหรอก แถมมีป้า ๆ หลายคนมองเราอยู่ข้างหลังด้วย!”
เฉินหวันเอ่อร์หันกลับไปมอง สายตาของป้า ๆ พวกนั้นแทบใช้แทนตะเกียงได้แล้ว!