เมื่อเฉินหวันเอ่อร์ได้ฟังเรื่องของหลินฮ่าวจากแม่แท้ ๆ ในใจก็เพิ่มคะแนนให้หลินฮ่าวอีกนิดหนึ่ง
หน้าตาดี ลงแปลงนาก็ทำคะแนนแรงงานได้ เลี้ยงครอบครัวย่อมไม่ใช่ปัญหา น้ำเสียงเวลาพูดก็อ่อนโยน แบบนี้จะไปหาใครที่ดีกว่านี้ได้อีก!
นี่แหละผู้ชายที่เฉินหวันเอ่อร์หมายตาไว้!
ตู้หยุนเซวียนเหรอ?
หมอนั่นมันตัวอะไร?
เฉินหวันเอ่อร์โยนเขาทิ้งไปไกลจนสุดขอบฟ้าแล้ว!
“แม่คะ~ ให้หลินฮ่าว จื้อชิงหลินมาเป็นลูกเขยแม่ดีไหมคะ?”
หวังต้าจวนใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเฉินหวันเอ่อร์เบา ๆ แต่ก็ทำอะไรเธอไม่ได้เลย
“ยัยเด็กคนนี้ ไม่รู้จักอายบ้างหรือไง ทำไมถึงอยากแต่งงานจนออกนอกหน้าแบบนี้ล่ะ?!”
ลูกสาวสุดที่รักของตัวเองโตเป็นสาวแล้ว ถึงเวลาต้องแต่งงานเสียที!
จะห้ามก็ไม่ดี เดี๋ยวผลักไสกันไปมาจนกลายเป็นศัตรูกันเสียเปล่า!
“แม่คะ~ หนูชอบหลินฮ่าวจริง ๆ แม่ต้องช่วยหนูนะ!”
สาวอีสานก็ตรงไปตรงมาแบบนี้แหละ!
เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็ถูกใจหลินฮ่าวแล้ว ไม่อย่างนั้นชาติก่อนเธอคงไม่ดึงดันไปแย่งตู้หยุนเซวียนกับฉู่หานเหยียนหรอก!
พูดกันตามตรง แม้เฉินหวันเอ่อร์จะเป็นสาวบ้านนา แต่หน้าตาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าฉู่หานเหยียนเลย
ชาติก่อนตู้หยุนเซวียนถูกใจฉู่หานเหยียนพอดีกับที่ฉู่หานเหยียนได้จี้หยกที่มีพื้นที่วิเศษมา เธอจึงรอให้ของมีราคาขึ้นและมั่นใจว่าจะควบคุมตู้หยุนเซวียนกับครอบครัวของเขาได้ ถึงได้เปิดโอกาสให้ตู้หยุนเซวียน
แต่ชาตินี้ฉู่หานเหยียนไม่ได้พื้นที่วิเศษจากจี้หยก อีกทั้งยังได้พบหลินฮ่าวที่มีความสามารถกว่าและหน้าตาก็ไม่เลว เมื่อประเมินฐานะครอบครัวของตัวเองกับตู้หยุนเซวียนแล้ว เธอก็ยังลังเลอยู่
ถ้าไม่ได้รับความสนใจจากหลินฮ่าว ตู้หยุนเซวียนก็ไม่ได้แย่เหมือนกัน นี่คือความคิดในใจของฉู่หานเหยียน
ฉู่หานเหยียนรู้มาตั้งแต่เด็กว่าตัวเองหน้าตาสวย หนุ่ม ๆ รอบตัวต่างก็ประจบเอาใจเธอ เธอจึงต้องเลือกคนที่ถูกใจตัวเอง และแต่งไปแล้วไม่ต้องทนทุกข์ ต่อให้ขยันทำงานไปทั้งชีวิตก็ยังสู้แต่งงานดี ๆ ไม่ได้