หลินฮ่าวหาที่ลับตาคน แล้วเก็บซาลาเปาไส้เนื้อเข้าไปในพื้นที่จัดเก็บ ไม่อย่างนั้นอีกเดี๋ยวก็เย็นชืดพอดี
“เฮ้อ! น่ากลัวจริง ๆ สาว ๆ แถบตะวันออกเฉียงเหนือใจกล้ากันขนาดนี้เลยเหรอ?!”
“ถึงหน้าตาจะไม่แพ้ฉู่หานเหยียน รูปร่างก็ไม่มีที่ติ แต่ผมกินธัญพืชหยาบ ๆ ของทางโน้นไม่ไหวหรอกนะ!”
“ยังไงหลินเจียวเจียวที่ดูน่ารักนุ่มนิ่มก็ถูกใจมากกว่า ว่าแต่! ผมพูดถึงเธอทำไมเนี่ย?!”
“ตัวสูงแค่เมตรห้าสิบ แถมตัวเล็กเหมือนมันฝรั่ง ยังไงก็เป็นน้องสาวนี่แหละเหมาะกว่า!”
หลินฮ่าวเลี้ยวกลับเข้าไปในตลาดนัดนกเขา เขาเลือกซื้อเสื้อผ้าบุนวมหนา ๆ ชุดหนึ่งที่หลินเจียวเจียวใส่ได้พอดี จากนั้นก็เลือกขนมที่เด็กผู้หญิงชอบกินอีกสองสามอย่างกับแป้งสาลีขาวยี่สิบชั่ง ของพวกนี้ไม่ต้องใช้คูปอง แค่จ่ายเงินแพงหน่อยเท่านั้น
นาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่งแลกเงินกลับมาได้สามร้อยกว่าหยวน หลินฮ่าวขอบอกเลยว่าเขาไม่ขาดเงิน!
ออกจากตลาดนัดนกเขาแล้ว หลินฮ่าวเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ ที่ไม่มีคน ใช้กระสอบใส่ผ้าห่มหนา ๆ หนึ่งผืน แล้วใช้เสื้อโค้ททหารกันหนาวห่อแป้งสาลีกับขนมไว้ วางเสื้อผ้าบุนวมไว้ด้านบนสุด กระสอบทั้งใบพองตุงไปหมด แต่จริง ๆ แล้วแทบไม่มีน้ำหนัก หิ้วมือเดียวก็เดินได้สบาย
หลินฮ่าวเองก็ไม่ลืมสวมเสื้อโค้ททหารกันหนาวด้วย จะได้มีของมาอ้างให้คนเห็นไงล่ะ!
พอมาถึงที่จอดรถเกวียนวัว ป้า ๆ หลายคนกลับมากันแล้ว แต่ยังไม่เห็นพี่น้องสามคนของเฉินหวันเอ่อร์
“คุณจื้อชิงหลิน เสื้อโค้ททหารกันหนาวของคุณหนาจริง ๆ แถมยังมีกระสอบใบใหญ่ขนาดนี้อีก ซื้ออะไรมาบ้างล่ะ?”