ตอนที่หลินฮ่าวกับหลินเจียวเจียวกำลังจะกินอิ่ม หลี่ฟางฟางก็ยืนขวางประตูอยู่เสียแล้ว
“จื้อชิงหลิน นายทำเงินกับบัตรหล่นไว้ ฉันเก็บได้ในลานบ้าน เอามาคืนให้!”
หลี่ฟางฟางถือธนบัตรห้าหยวนหนึ่งใบกับบัตรเนื้อครึ่งชั่ง แต่สายตากลับจ้องเนื้อกระต่ายในหม้อ จนน้ำลายแทบไหลไม่หยุด
หลินฮ่าวรู้สึกว่าหลี่ฟางฟางเป็นคนตรงไปตรงมา แถมยังใจกว้าง คนแบบนี้คบได้
“โธ่ ขอบคุณจื้อชิงหลี่นะ เพื่อเป็นการขอบคุณ ฉันขอให้เนื้อกระต่ายนายไปกินหน่อยแล้วกัน!”
หลินฮ่าวหยิบตะหลิวขึ้นมา ตักเนื้อกระต่ายเจ็ดแปดชิ้นใส่กล่องข้าว พร้อมมันฝรั่งอีกครึ่งกล่อง
“จื้อชิงหลี่ เนื้อในหม้อยังต้องเอาไปให้คนอื่น อย่ารังเกียจว่าน้อยนะ!”
“ไม่น้อยเลย ไม่น้อย! โอ๊ย! ขอบคุณจื้อชิงหลินนะ!”
“คนที่ควรขอบคุณคือฉันต่างหาก ต่อไปมีเรื่องอะไรก็ค่อยว่ากัน!”
“ได้เลย! ฉันกลับไปเทข้าวออกจากกล่องก่อน แล้วจะเอามาคืนนะ!”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบหรอก!”
หลี่ฟางฟางถือกล่องข้าววิ่งออกไป ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งอย่างนั้น
การกระทำของทั้งคู่ทำเอาหลินเจียวเจียวมองตาค้าง นั่งอยู่บนก้อนอิฐตั้งนานก็ยังคิดไม่ออกว่านี่หมายความว่าอย่างไร
ทางเดิน
หลี่ฟางฟางถือกล่องข้าววิ่งผ่าน ใครขวางทางก็ชนให้พ้น ใครก็อย่าหวังจะได้กินเนื้อของเธอ!
“จื้อชิงหลี่...”
ยังมีคนพยายามจะขวางหลี่ฟางฟาง แต่จะขวางร่างใหญ่โตของเธอได้อย่างไร จื้อชิงหญิงอยากขวางก็ไม่กล้า กลัวถูกชนกระเด็น ส่วนจื้อชิงชายก็มีเรื่องให้ต้องคำนึงมากมาย จนแทบหลบไม่ทัน
……
หลินฮ่าวกินจนอิ่มหนำ หลินเจียวเจียวก็กินจนแน่นท้อง ลูบท้องน้อยแล้วเตรียมจะไปเก็บถ้วยชาม
“ค่อยเก็บทีหลังก็ได้! ฉันจะไปบ้านหัวหน้ากองผลิตสักหน่อย!”
หลินฮ่าวตักเนื้อกระต่ายกับมันฝรั่งที่เหลือในหม้อใส่กล่องข้าวสองใบจนหมด
“พี่หลินฮ่าว พี่จะเอาเนื้อไปให้บ้านหัวหน้ากองผลิตจริง ๆ เหรอ?”
หลินฮ่าวอดหัวเราะไม่ได้ เด็กคนนี้หวงของกินเกินไปแล้ว!