[0] กลับมาถึงลานด้านหลังเรือนจื้อชิง ฟ้าก็มืดแล้ว
[1] หลินฮ่าวเดินไปหน้าห้องของหลินเจียวเจียว คิดไปคิดมาก็ยังเคาะประตูห้องเธอ
[2] “ก๊อก ๆ! จื้อชิงหลิน ออกมาหน่อย ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย!”
[3] กลางวันจะเรียกกันยังไงก็ได้ แต่ดึกป่านนี้ต้องระวังคำพูดหน่อย!
[4] ผ่านไปครู่ใหญ่
[5] หลินเจียวเจียวถึงเปิดประตู เสื้อคลุมพาดอยู่บนตัว ดูท่าคงเพิ่งลุกออกมาจากผ้าห่ม
[6] “พี่หลินฮ่าว มีอะไรหรือคะ?”
[7] หลินฮ่าวเหลือบมองห้องของเสี้ยเหวินหว่าน แล้วชูนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก
[8] “ชู่ว์ เบาเสียงหน่อย ผมมีเรื่องจะบอก!”
[9] หลินเจียวเจียวทำหน้างงอีกแล้ว เธอไม่เข้าใจว่าหลินฮ่าวมาหาตอนดึกทำไม
[10] หลินฮ่าวพูดไม่ออก ยัยคนนี้หัวทึบเหมือนห่านหรือไงนะ?
[11] “ผมไปคุยกับหัวหน้ากองผลิตมาแล้ว พรุ่งนี้เธอไปเก็บหญ้าเลี้ยงหมู วันละสี่ตะกร้าสะพายหลัง ได้คะแนนแรงงานสี่คะแนน”
[12] “อ๊ะ!”
[13] “เบาเสียงหน่อย! อย่าให้ใครได้ยิน!”
[14] “อ้อ ๆ ๆ~ งั้น…งั้นพี่ไปให้ของขวัญหัวหน้ากองผลิตมาเหรอ?”
[15] หลินฮ่าวมองหลินเจียวเจียว ยัยคนนี้รู้เรื่องอยู่เต็มอกเลยนี่ ถึงกับเข้าใจวิธีเอาตัวรอดในสังคมด้วย!
[16] “ให้ไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาจะให้เธอทำงานสบาย ๆ แบบนี้ทำไม?”
[17] “ฮือ ๆ พี่หลินฮ่าว พี่เอาอะไรไปให้เขาคะ หนูจะคืนให้พี่เป็นสองเท่าเลย!”
[18] “ไม่ต้องหรอก! เธอเรียกผมว่าพี่ ผมก็ถือว่าช่วยน้องสาวตัวเองแล้ว อย่าคิดมาก พรุ่งนี้ไปรายงานตัวกับกลุ่มเด็ก ๆ!”
[19] “ไม่ได้ค่ะ! พี่หลินฮ่าว หนู…”
[20] “เอาละ ถ้าอยากขอบคุณจริง ๆ ก็ทำกับข้าวให้อร่อยหน่อยแล้วกัน ผมไปก่อนนะ!”
[21] หลินฮ่าวโบกมือ เดินกลับเข้าห้องตัวเอง ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ถอดเสื้อผ้าแล้วทิ้งตัวลงบนแท่นอิฐร้อน เข้านอน!