สุดท้าย เหล่าจื้อชิงต่างกลั้นจนหน้าแดงก่ำ กลืนความขุ่นเคืองลงท้องแล้วแยกย้ายกันไป ไม่มีใครกล้าเข้าไปคุยกับหลินฮ่าว กลัวถูกคำพูดของเขาทำให้จุกอกตาย!
ไอ้หนู!
ยังคิดจะมาสู้กับผมอีกเหรอ?
แค่เปิดปากก็รู้แล้วว่าพวกคุณคิดจะทำอะไร!
จะสู้ด้วยวาจาหรือสู้ด้วยกำลัง พวกคุณก็สู้ผมไม่ได้สักอย่าง!
ใครให้ความกล้าพวกคุณมาขวางทางผม สือเหลียงหรือไง?!
กลับมาถึงลานหลังบ้าน ไม่คิดเลยว่าจะยังมีด่านที่สองรออยู่!
ฉู่หานเหยียนขวางทางหลินฮ่าวไว้!
‘ผู้หญิงคนนี้จะเอายังไงอีก?’
“คุณจื้อชิงหลินเก่งจริง ๆ นะคะ หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนั้นยังฆ่าได้ คุณไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่ไหมคะ?”
“……”
ผมบาดเจ็บหรือเปล่า คุณมองไม่เห็นเองเหรอ?
จ้องตาโตขนาดนั้น ยังปล่อยไฟใส่ผมอีกเหรอ?!
ให้ตายสิ!
ผู้หญิงคนนี้คงอยากได้ตัวผมล่ะสิ?!!
แค่เห็นหน้าคุณ ผมก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี!
“เอ่อ แฮ่ม! ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับคุณจื้อชิงฉู่ ผมไม่เป็นไรครับ!”
ฉู่หานเหยียนเห็นหลินฮ่าวกำลังจะไป จึงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ขวางทางที่เขาจะเข้าบ้านไว้
จู่ ๆ ฉู่หานเหยียนก็เกิดความรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกอยากจะถอดเสื้อผ้าของหลินฮ่าวออกเสียให้หมด
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?!
ฉู่หานเหยียนแทบจะเสียสติ!
บนตัวหลินฮ่าวมีมนตร์เสน่ห์อะไรกันแน่?
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
ในใจเจ็บปวดเหลือเกิน!
“หลิน…หลินฮ่าว ฉัน…”
ฉู่หานเหยียนหน้าซีดเล็กน้อย ยื่นมือออกไปหมายจะคว้าเสื้อบริเวณอกของหลินฮ่าว
หลินฮ่าวเองก็ตกใจไม่น้อย
ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าอะไรอีก?