พอหลินฮ่าวกลับมาถึงลานหลังบ้าน หลินเจียวเจียวก็นึ่งหมั่นโถวข้าวโพดเสร็จพอดี ใบกะหล่ำปลีล้างไว้เรียบร้อยแล้ว กำลังจะเอาลงหม้อ
“เก็บกะหล่ำปลีไว้กินตอนเย็น ตอนนี้ไปล้างต้นหอม เอามาผัดกับไข่!”
หลินฮ่าวหยิบไข่สิบฟองออกจากกระเป๋า วางเรียงทีละฟองบนเตา
“พี่หลินฮ่าว เอาไข่มาจากไหนเหรอ”
“ก็...ถามมากไปทำไม รีบไปล้างต้นหอมเร็ว!”
หลินเจียวเจียวเบะปากน้อย ๆ กลอกตามองค้อน ก่อนจะถือหอมต้นเล็กไปล้างที่แท่นบ่อน้ำ
ตั้งกระทะใส่น้ำมัน หลินเจียวเจียวตอกไข่ลงไปห้าฟองอย่างเสียดาย
‘ยังไงก็เป็นไข่ที่พี่เอามาแลกมา ไม่กินก็เสียของ!’
ไข่ผัดต้นหอมนี่หอมจริง ๆ หลินฮ่าวเคี้ยวหมั่นโถวข้าวโพด พลางกินไข่หอมฉุย มองชามของหลินเจียวเจียวที่มีไข่อยู่ไม่กี่ชิ้น ส่วนที่เหลือล้วนเป็นต้นหอม เขาก็ฟาดตะเกียบลงบนแผ่นไม้
เพียะ!
“ทำไมเลือกกินขนาดนี้ ไม่กินไข่ล่ะ เอาต้นหอมมาให้ฉัน!”
ทั้งสองสลับชามกัน หลินฮ่าวคีบต้นหอมเข้าปาก
“อืม ต้นหอมอ่อน ๆ เคลือบไข่แล้วผัด หอมจริง ๆ!”
“……”
หลินเจียวเจียวเบะปากจนแทบจะยื่นไปถึงหลังคา เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรอยู่กับหลินฮ่าวอย่างไรดี เขาคอยคิดถึงเธอไปเสียทุกเรื่อง
เธอก็ชอบกินไข่เหมือนกัน แต่ว่า...
น้ำตาหยดลงในชาม ขณะที่เคี้ยวไข่ในปาก หลินเจียวเจียวกินหมั่นโถวข้าวโพดไปด้วย ยังรู้สึกว่ามันอร่อยราวกับอาหารทิพย์
เพราะอยู่ที่บ้าน ไม่มีทางถึงคราวที่เธอจะได้กินไข่หรอก!
กินข้าวเสร็จ หลินฮ่าวจุดบุหรี่หนึ่งมวน ส่วนหลินเจียวเจียวก็เป็นฝ่ายไปล้างชามกับตะเกียบจนสะอาด
“พี่ ตอนบ่ายทำงานเสร็จแล้ว เราไปแลกผักในหมู่บ้านมากินกันดีไหม หนูมีเงินกับคูปองนะ!”
โห! ถึงกับไม่เรียกชื่อแล้ว น้องสาวคนนี้ท่าทางจะถูกเขากล่อมจนยอมเชื่อฟังแล้วสินะ
“พูดมากจริง เรื่องกินฉันจัดการเอง รีบไปพักได้แล้ว ตอนบ่ายยังต้องไปทำงานอีก!”