พอรถวัวโคลงเคลงมาถึงเคาน์ตี้คอมมูน ท้องฟ้าก็จวนจะเที่ยงแล้ว
หลินสือโถวจอดรถวัวไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทาง ล้วงถั่วเหลืองกำหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อยัดเข้าปากวัวแก่ แล้วเทน้ำอุ่นครึ่งถังให้มันเลีย
หลินสือโถวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ต่างจากท่าทีอ่อนโยนภายนอกของเขาอย่างสิ้นเชิง
“ร้านค้าสหกรณ์กับไปรษณีย์อยู่ถนนเส้นหน้าทางโน้น อีกสองชั่วโมงรถวัวจะออกเดินทางกลับ ค่าโดยสารยังห้าเฟินเหมือนเดิม ใครทำให้เสียเวลา ฉันไม่รอหรอกนะ!”
พูดจบ หลินสือโถวก็ไม่สนใจว่าพวกจื้อชิงจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เขาเก็บหญ้าแห้งริมทางมาปูรองก้น แล้วสูบยาเส้นอย่างสบายอารมณ์ หรี่ตามองทุ่งนาไกลลิบ
พวกจื้อชิงขยับร่างกายที่แข็งทื่อ ก่อนกระโดดลงจากรถวัว แอบนวดก้นที่ชาไปหมด แล้วจับกลุ่มสองสามคนเดินไปทางร้านค้าสหกรณ์
หลินฮ่าวไม่ได้เดินตามกลุ่มใหญ่ แต่เข้าไปหาหลินสือโถวแล้วยื่นบุหรี่ให้หนึ่งมวน
“ปู่รอง ขอถามหน่อยครับ สถานรับซื้อของเก่าอยู่ที่ไหน ผมอยากไปซื้อหนังสือพิมพ์เก่าไปปิดฝาผนัง”
หลินสือโถวรับบุหรี่ไว้ นิ้วที่เต็มไปด้วยหนังด้านชี้ไปทางตะวันตก
“เดินไปทางตะวันตกสองแยก ประตูเหล็กใหญ่ทางขวามือนั่นแหละ!”
“ขอบคุณครับ แล้วเจอกันนะครับ!”
บอกลาหลินสือโถวแล้ว หลินฮ่าวก็รีบเดินไปทางตะวันตก
จุดแวะเช็กอินแห่งแรกของผู้ข้ามภพ — สถานรับซื้อของเก่า หลินฮ่าวมาแล้ว!
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลินฮ่าวที่เนื้อตัวมอมแมมกอดหนังสือพิมพ์เก่าปึกหนึ่งกับกระสอบเปล่า เดินออกจากสถานรับซื้อของเก่าพลางบ่นกระปอดกระแปด
“อะไรกันเนี่ย! ในนิยายบอกว่าสถานรับซื้อของเก่ามีของดี ที่แท้ก็หลอกกันทั้งนั้น!”
ตอนหลินฮ่าวเดินมาถึงหน้าร้านค้าสหกรณ์ พวกจื้อชิงก็ซื้อของที่ต้องการกันครบแล้ว และกำลังเดินไปทางร้านอาหารรัฐวิสาหกิจกับไปรษณีย์