เสี้ยเหวินหว่านเห็นผู้ชายคนหนึ่งโผล่มาในลานหลังบ้าน ใจก็พลันตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก รีบยกขันแปรงฟันขึ้นบังตัวไว้ แล้วจ้องหลินฮ่าวอย่างระแวดระวัง
“อ๊ะ! คุณ...คุณเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้!”
แปรงสีฟันในมือเสี้ยเหวินหว่านหล่นลงพื้นด้วยความตกใจ เธอถอยกรูดไปหลายก้าวอย่างลนลาน ถึงได้เห็นชัดว่าหลินฮ่าวยังนั่งยอง ๆ อยู่กับที่ไม่ได้ขยับ แต่ถ้าเขาขยับขึ้นมาเมื่อไร เสี้ยเหวินหว่านคงเผ่นหนีสุดชีวิตแน่!
“สหาย ผมเป็นจื้อชิงที่เพิ่งมาเมื่อคืน ตอนนี้พักอยู่ห้องข้าง ๆ คุณนั่นแหละ!”
หลินฮ่าวมองจื้อชิงสาวตรงหน้าอย่างขบขัน สวยก็สวยอยู่หรอก แต่สีหน้าไม่ค่อยดี ซีดขาวมาก แถมตรงหางตายังมีเงาคล้ำจาง ๆ เสื้อผ้ากางเกงก็ปะชุนไปทั่ว
ใบหน้าเรียวผอมรูปไข่ดูงดงาม คิ้วตาเปี่ยมเสน่ห์ รูปร่างถูกเสื้อผ้าตัวใหญ่บดบังจนมองไม่ออกว่าสมส่วนหรือไม่ แต่จากที่หลินฮ่าวสังเกต เห็นได้ราง ๆ ว่าไหล่กว้างเอวได้สัดส่วน ทรวดทรงก็ถือว่าดูดี มีกลิ่นอายงามละมุนสงบนิ่งแบบโบราณติดตัว
“อ๊ะ? จื้อชิงคนใหม่เหรอ?! คุณอยู่ห้องเดี่ยวหรือ?!”
เสี้ยเหวินหว่านทำท่าตกใจเกินเหตุจนหลินฮ่าวพูดไม่ออก ถ้าไม่รู้มาก่อนคงคิดว่าเขาเป็นคนร้ายไปแล้ว!
“ใช่ ผมไม่ชินกับการนอนรวมกัน ในเมื่อมีห้องเดี่ยวสบาย ๆ อยู่แล้ว จะทำให้ตัวเองลำบากไปทำไมล่ะ?”
เสี้ยเหวินหว่านนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงอ้าปากจะถามให้รู้เรื่องว่าหลินฮ่าวมาจากไหน แต่พูดไปได้เพียงครึ่งเดียวก็กลืนคำพูดที่เหลือลงคอ
“คุณก็เป็น...”
อะไรนะ?
จื้อชิงสาวคนนี้พูดค้างไว้ครึ่งประโยค แล้วให้เขาเดาเองอย่างนั้นหรือ เพิ่งเช้าตรู่ก็จะชวนเล่นเกมแล้วหรือไง?
หลินฮ่าวเทน้ำในอ่างทิ้ง แล้วลุกขึ้นยืน
“สหาย คุณจะพูดอะไรกันแน่?”
เสี้ยเหวินหว่านถอยหลังไปอีกก้าว สายตาเลื่อนลอย ไม่กล้ามองหลินฮ่าวตรง ๆ