ถึงเวลาพอดี
หลินสือโถวไม่รอให้ทุกคนกลับมาครบ ก็แก้เชือกแล้วจูงรถวัวออกเดินทางกลับไปก่อน
บนรถบรรทุกของเต็มแล้ว ใครก็อย่าหวังว่าจะได้นั่ง ต้องเดินเท้าตามรถวัวไปเท่านั้น
“เฮ้! รอฉันด้วย ฉันยังไม่ได้ขึ้นรถเลย!”
หลินฮ่าวเหมือนได้ยินเสียงแว่วมา แต่ไม่ได้หันกลับไปดู ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่จดหมายที่ครอบครัวเขียนถึงเจ้าของร่างเดิม ไม่มีความคิดอื่นเหลืออยู่เลย เขาจึงเดินตามรถวัวไปพลางต่อปากต่อคำกับหลินเจียวเจียวไปพลาง แถมยังรับขนมเถาซูที่เธอยื่นมาให้กินอย่างเป็นธรรมชาติ
จะเถียงกันก็เถียงไป แต่อาหารอร่อยห้ามปล่อยให้เสียเปล่าเด็ดขาด!
ตอนกลับถึงกองผลิตหมู่บ้านค่าวชานถุน ท้องฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว เป็นอีกวันที่เหน็ดเหนื่อย
พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานหาแต้มคะแนนแรงงานแลกเสบียง ถ้าไม่มีธุระอะไรก็กลับไปพักผ่อนนอนหลับดีกว่า
เพิ่งวางกระสอบกับห่อสัมภาระลงบนเตาอุ่น ยังไม่ทันได้แกะดู เสียงของหวังเหวยตงก็ดังมาจากลานด้านหน้า
“จื้อชิงหลิน ไปแบ่งเสบียงที่สำนักงานกองผลิตได้แล้ว!”
“อ๋อ ฉันมาแล้ว!”
หลินเจียวเจียวตอบแทนเขาเสียก่อน เขาจึงไม่ต้องอ้าปากพูดซ้ำ หลินฮ่าวล็อกประตูแล้วเดินไปยังลานด้านหน้า
“นี่ หลินฮ่าว รอฉันด้วย!”
“เธอเป็นเด็กเล็กจนจำทางไม่ได้หรือไง?!”
“ฮึ! ฟ้ามืดแล้ว นายไม่ควรดูแลผู้หญิงให้ดีหรือไง?!”
“เด็กกับคนชราต่างหากที่เป็นเป้าหมายหลักในการคุ้มครอง คนอื่นไม่อยู่ในข่าย!”
“นายว่าฉันเป็นเด็กเหรอ?!!!”
“เธอพูดเองนะ ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย!”
“อ๊ะ! หลินฮ่าว คืนขนมเถาซูมาให้ฉันนะ!”
“เด็กก็คือเด็กจริง ๆ ให้ของไปแล้วก็ยังจะขอคืน ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!”
“……”
หลินเจียวเจียวขาสั้น ๆ เร่งฝีเท้าเต็มที่ แต่ก็ยังตามขายาว ๆ ของหลินฮ่าวไม่ทัน หอบจนแทบขาดใจแล้วยังไล่ไม่ทันเขา
ไม่มีอะไรพิเศษ หลินฮ่าวสะพายถุงเสบียงของตัวเอง โดยมีจื้อชิงอีกหลายคนเดินตามหลัง ทุกคนมุ่งหน้าไปยังเรือนจื้อชิงด้วยกัน