เช้าวันรุ่งขึ้น วันหยุดของพวกจื้อชิงก็หมดลง ถึงเวลาต้องไปทำงานแล้ว
ส่วนหลินฮ่าวมองย่างเสื่อสิบลังที่เพิ่งได้มาจากดีลวินาทีในพื้นที่จัดเก็บ แล้วนับเงียบ ๆ
หนึ่งห่อมีห้าชิ้น หนึ่งลังมีสองร้อยห่อ กินได้นานเลย
เขาเทน้ำอุ่นล้างหน้าแปรงฟัน สวมเสื้อเก่าตัวหนึ่ง แล้วเดินไปกินมื้อเช้าที่ห้องของหลินเจียวเจียว
หมั่นโถวข้าวโพดกับผักดอง และโจ๊กข้าวโพดชามโต หลินฮ่าวบอกเลยว่ากลืนแทบไม่ลงจริง ๆ
“ปัง! ชีวิตแบบนี้อยู่ต่อไม่ไหวแล้ว ฉันอยากกินข้าวเมล็ดละเอียด!”
“พี่~ แป้งขาวยี่สิบชั่งนั้นเราต้องประหยัดกินนะ ปีใหม่หนูจะทำเกี๊ยวให้พี่กิน!”
ได้ยินน้ำเสียงเหมือนกำลังปลอบเด็กของหลินเจียวเจียว หลินฮ่าวก็หน้าดำคล้ำ ลุกขึ้นไปหยิบย่างเสื่อห่อเล็กสิบห่อจากห้องของตัวเอง
ย่างเสื่อห้าชิ้นต่อห่อ ระบบยังใส่ใจห่อด้วยกระดาษไขให้ด้วย หลินฮ่าวเลยไม่ต้องเสียเวลาอธิบายเรื่องบรรจุภัณฑ์ ขอชมสักหน่อยแล้วกัน!
เขาวางย่างเสื่อลงบนโต๊ะ เลื่อนห้าแพ็กไปให้หลินเจียวเจียว ส่วนตัวเองก็กินย่างเสื่อแกล้มโจ๊กข้าวโพด
ส่วนจะอธิบายว่าย่างเสื่อมาจากไหน เมื่อวานทำไมถึงไม่เอาออกมา หลินฮ่าวไม่คิดจะอธิบายให้หลินเจียวเจียวฟัง เธอจะคิดยังไงก็ช่างเถอะ!
“พี่ นี่อะไรเหรอ คุกกี้หรือเปล่า?”
“เอ๊ะ? ทำไมเหมือนหั่นหมั่นโถวแป้งขาวเป็นแผ่น แล้วทอดในน้ำมันเลย ข้างบนยังโรยเครื่องเทศด้วย หอมดีจัง!”
กรอบแกรบ!
โห! อร่อยเกินไปแล้วไหมเนี่ย?
หมั่นโถวแป้งขาวหั่นเป็นแผ่นแล้วทอดจนกรอบขนาดนี้ ต้องใช้น้ำมันไปตั้งเท่าไหร่กัน?
เครื่องเทศก็แพงอีก หนึ่งห่อนี่ต้องราคาเท่าไหร่เนี่ย?
พี่ปกติใช้เงินฟุ่มเฟือยแบบนี้ ต่อไปจะเอาเงินที่ไหนไปหาภรรยาล่ะ?
อร่อยเกินไปแล้ว!
กรอบแกรบ!
หลินเจียวเจียวกัดอีกคำ แล้วเลื่อนอีกสี่ห่อที่เหลือกลับไปให้หลินฮ่าว