ฤดูใบไม้ร่วงของมณฑลเฮย อากาศกำลังพอดี กลางคืนห่มผ้าบาง ๆ ก็พอทนผ่านไปได้ เพียงแต่ฟางที่ปูบนพื้นบางไปหน่อย ทิ่มจนหลินฮ่าวปวดเอวปวดหลัง เทียบกับการนวดมืออาชีพไม่ได้เลย!
โชคดีที่สมรรถภาพร่างกายของเขาถูกระบบเสริมความแข็งแกร่งมาแล้ว ไม่อย่างนั้นคงเหมือนหวังต้าหนิว
เอ๊ะ? ทำไมหมอนี่ถึงไม่เป็นอะไรเลยสักนิด?!
ยังกรนเสียงดัง หลับสบายสุด ๆ!
“จื้อชิงชายหญิงทุกคน ลุกได้แล้ว! กินมื้อเช้าเสร็จจะมีคนมารับพวกคุณ อย่ามัวโอ้เอ้เหมือนผู้หญิงกันล่ะ!”
ยามเช้าฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เสียงเรียกรวมพลก็ดังขึ้นในลานบ้าน
เขาไม่มีเวลาคิดมาก รีบล้างหน้าล้างตาอย่างง่าย ๆ แล้วไปกินมื้อเช้าในห้องครัวชั่วคราวอีกมื้อ
น้ำข้าวในกล่องข้าวครึ่งกล่องที่นับเม็ดข้าวได้ หมั่นโถวข้าวโพดหนึ่งก้อนกับผักดองเค็มสีดำปี๋ หลินฮ่าวคิดจะยกหมั่นโถวข้าวโพดให้หวังต้าหนิวตามเคย แต่ไม่ว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่ยอมรับ
“จื้อชิงหลินฮ่าว ผมรับหมั่นโถวข้าวโพดจากคุณอีกไม่ได้แล้ว คุณกินสักหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นปล่อยให้ท้องว่างอยู่เรื่อย ๆ ก็ไม่ไหวหรอก!”
เอาเถอะ!
หวังต้าหนิว จื้อชิงผู้แสนดี คงคิดว่าหลินฮ่าวคิดถึงบ้านจนกินอะไรไม่ลง ถึงได้ยกให้เขา
หลินฮ่าวรู้ดีว่าเรื่องเป็นอย่างไร เขาแค่เห็นหมั่นโถวข้าวโพดแล้วกลืนไม่ลงเท่านั้นเอง แต่ก็หาเหตุผลมาพูดไม่ได้ จะให้บอกว่าเขาแอบกินซาลาเปาไส้เนื้อได้หรือไง?
หลินฮ่าวมองซาลาเปาไส้เนื้อกว่าแปดสิบลูกที่เหลืออยู่ในพื้นที่จัดเก็บ แล้วกรอกน้ำข้าวคำสุดท้ายลงท้อง น้ำเต็มท้องจนกระเพื่อมไปมา
‘ติ๊ง! ตรวจพบว่าโอกาสดีลวินาทีรีเฟรชแล้ว กรุณาเตรียมตัว โฮสต์ต้องการใช้โอกาสดีลวินาทีหรือไม่?’
‘ดูท่าระบบนี้จะใส่ใจผู้ใช้ไม่น้อย แค่ผมพูดถึงขึ้นมานิดเดียว ก็ปรับเวลารีเฟรชเป็นหกโมงเช้าให้แล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าเสียงแจ้งเตือนดังกลางดึก ผมจะนอนหลับสบายได้ยังไง?!’