[0] แดดจ้าอยู่กลางฟ้า พอเดินผ่านทางดินช่วงที่ตัดผ่านเคาน์ตี้คอมมูนมา ก็เกือบเที่ยงแล้ว
[1] ทั้งหมดเป็นเพราะจางหงฉีทำให้เสียเวลา หลินเตอเชิงคิดอย่างฝืนใจอยู่ในใจ
[2] หลินเตอเชิงขับเกวียนวัวเดินเอื่อย ๆ อยู่ข้างหน้า ด้านหลังมีจื้อชิงหน้าใหม่ตามกันมาเป็นพรวน ดูราวกับกลุ่มคนที่ออกไปเที่ยวชมชนบท
[3] อืม ถ้าไม่ได้เห็นจื้อชิงที่หน้าซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงพวกนั้น หลินฮ่าวก็คงเชื่อคำพูดของคุณจริง ๆ นั่นแหละ!
[4] ยังดีที่เขาสวมรองเท้าผ้าอยู่ ถ้าใส่รองเท้าหนังแบบหลี่ฟางฟางคงแย่แน่
[5] “โอ๊ย! เท้าฉันถลอกหมดแล้ว เดินต่อไม่ไหวแล้ว!”
[6] เดินมาไม่ถึงห้าลี้ ในขบวนก็มีเรื่องวุ่นวายขึ้นมา รองเท้าหนังคู่เล็กของหลี่ฟางฟางเต็มไปด้วยฝุ่น ด้านหลังข้อเท้ามีรอยเลือดซึมออกมาจริง ๆ
[7] คนอื่นไม่มีใครพูดอะไร ต่างก็เหนื่อยแทบตายอยู่แล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจตัวประหลาดอย่างเธอ
[8] ทำตัววุ่นวายเข้าไปเถอะ!
[9] ถ้าเธอเล่นใหญ่แบบนี้แล้วบังเอิญหัวหน้ากองผลิตใจแข็งปากอ่อน ยอมให้พวกเขาหยุดพักสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน!
[10] แต่หลินเตอเชิงที่จูงวัวอยู่คล้ายกับหูหนวกจริง ๆ แม้แต่จะหันกลับมามองสักแวบก็ไม่ทำ เอาแต่เร่งเดินไปข้างหน้า
[11] หยุดพักงั้นหรือ?
[12] เพิ่งเดินมาได้หนึ่งในห้าของทาง อวี๋หนานหนานชินกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว จะให้เธอไปสงสารหลี่ฟางฟางได้อย่างไร
[13] ชาติก่อนอวี๋หนานหนานเอาตัวบังมีดแทนนางเอกอย่างฉู่หานเหยียน เรื่องนี้ก็มีเค้าลางว่าหลี่ฟางฟางอยู่เบื้องหลังด้วย เธอจำได้ขึ้นใจเชียวล่ะ!
[14] หลินเจียวเจียวเองก็เหนื่อยจนใบหน้าเล็ก ๆ ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ฝีเท้าค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้าทีละก้าว ไม่รู้เมื่อไหร่จะหมดแรงล้มลง