ด้วยความช่วยเหลือของหลินฮ่าว หลินเตอเชิงถึงได้ช่วยวัวออกมาได้อย่างยากลำบาก พอเห็นว่าวัวไม่เป็นอะไร เขาก็เช็ดเหงื่อบนใบหน้า ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เฮ้อ ดีที่วัวไม่บาดเจ็บ ขอบใจนะจื้อชิงหลิน!”
หลินฮ่าวปัดดินออกจากมือ แล้วยื่นบุหรี่ให้หลินเตอเชิงหนึ่งมวน
“ลุงอย่าพูดแบบนั้นเลย วัวเป็นทรัพย์สินของกองผลิตเรา ทุกคนมีหน้าที่ต้องดูแลให้ดี ผมก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของกองผลิตหมู่บ้านค่าวชานถุน นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว!”
“ดี! จื้อชิงหลินมีจิตสำนึกสูงแบบนี้ ในบรรดาจื้อชิงรุ่นก่อน ๆ หาได้ไม่มากนัก ต่อไปมีเรื่องอะไรก็มาหาลุงได้ ลุงจะช่วยออกหน้าให้!”
“โอ้โห! เป็นบุหรี่แบบมีไส้ด้วย งั้นผมต้องลองชิมสักหน่อยแล้ว!”
เอาเถอะ!
ถึงจะได้เกาะขาผู้นำกองผลิตแล้ว แต่หลินฮ่าวก็สัมผัสได้ชัดเจนถึงความไม่พอใจของเหล่าจื้อชิงรอบตัว แผ่นหลังของเขาเย็นวาบ
เฮ้อ!
จะทำยังไงก็ทำไป หลินฮ่าวอย่างเขาไม่เคยกลัวใคร!
แต่สัมภาระที่กองเต็มพื้นนี่จะจัดการยังไงดีล่ะ?
หลินฮ่าวคอยเฝ้ากระเป๋าถือสองใบของตัวเอง เงียบ ๆ รอให้หลินเตอเชิงหาทางแก้ไข
หลินเตอเชิงเองก็ปวดหัว เพลารถหัก เขาก็จนปัญญาเหมือนกัน!
ที่นี่ก็ไม่ใช่หน้าหมู่บ้าน ทั้งยังไม่ใกล้ร้านค้า แล้วจะให้เขาไปหารถจากที่ไหน?
“จื้อชิงผู้หญิงเอาสัมภาระชิ้นใหญ่ผูกไว้บนตัววัว ส่วนจื้อชิงผู้ชายก็อดทนหน่อย ที่เหลือแบกกันเองแล้วกัน!”
“หา?!”
“หัวหน้ากองผลิต ตัววัวจะแขวนสัมภาระได้สักกี่ชิ้นกัน? ที่เหลือพวกเราก็ถือไม่ไหวหรอก!”
“นั่นสิ! หัวหน้ากองผลิต สัมภาระเยอะขนาดนี้พวกเราแบกไม่ไหวหรอก ช่วยคิดหาทางอื่นอีกหน่อยเถอะ!”