หลังจากที่ทั้งสองคนพลุ่งพล่านกันอยู่นาน ในที่สุดหลินผิงก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
หลี่เฟิงนอนอยู่บนที่นอนหญ้า จิตใจเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายพลางฟังเสียงลมด้านนอก
ด้านนอกลมหนาวพัดโชย ใบไม้สั่นไหว
เสียงประหลาดเมื่อครู่นี้หายไปแล้ว
เมื่อสาวงามทั้งสองหลับสนิท ในถ้ำก็ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา
อวี๋เสี่ยวลี่หันหน้าเข้ากำแพงหิน หันหลังให้ทั้งสองคน
หลินผิงนอนในท่าที่เรียบร้อยมาก มือทั้งสองวางบนหน้าท้องน้อย เรียวขายาวเหยียดตรง
แกร๊ก~
ขณะที่หลี่เฟิงกำลังจะข่มตานอน ก็มีเสียงแกร๊กดังมาจากด้านนอก
ข้างนอกมีอะไรเคลื่อนไหว
เขาคว้าดาบยาวเดินไปที่ปากถ้ำ
เมื่อเดินมาถึงใต้ประตูหิน หลี่เฟิงก็มองออกไปทางช่องระบายอากาศ
กองไฟในแคมป์ยังคงลุกโชน ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิทเหมือนหมึกดำ
เขาเห็นเงาดำแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว
สิ่งนั้นเคลื่อนที่เร็วมาก
หลี่เฟิงขยี้ตา พอจะมองดูให้ชัดๆ เงาดำนั้นก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
เห็นกองไฟค่อยๆ มอดไหม้จนใกล้จะดับ หลี่เฟิงจึงคิดจะออกไปเติมฟืน
พอไฟดับ ข้างนอกจะมืดมาก และในถ้ำก็จะมืดสนิทเช่นกัน
“เฮ้อ ช่างเถอะ!”
หลี่เฟิงส่ายหน้า ข้างนอกมันอันตรายเกินไป
ป่าดึกดำบรรพ์ที่มืดทึบไกลออกไป กดดันอย่างรุนแรง
ที่นี่มันเป็นที่ผีสิงจริงๆ
หลังจากหลี่เฟิงสังเกตท้องฟ้ายามค่ำคืนได้สักพัก ก็กลับมานอนลงบนที่นอนหญ้า
สาวงามทั้งสองนอนหลับสนิท หลับลึกมาก
เด็กสาวสองคนนี้ใจกว้างจริงๆ ไร้กังวลเหลือเกิน
พลัดหลงมาบนเกาะร้าง พวกเธอยังนอนหลับได้สนิทขนาดนี้
อาจเป็นเพราะมีหลี่เฟิงอยู่ด้วย ทั้งสองจึงได้นอนหลับอย่างสบายใจ
ขอเพียงมีเขาอยู่ ในใจของทั้งสองก็รู้สึกมั่นคง