"ฮ่า ๆ ๆ ให้ตายสิ มีคนจุดไฟทำอาหารเช้า เรามีเพื่อนร่วมทางอีกแล้ว"
ชายผู้หนึ่งสบถอย่างหยาบคาย ปากเต็มไปด้วยคำด่า
คนนี้คงอารมณ์ไม่ดีแน่
เมื่อได้ยินเสียงนั้น หลี่เฟิงทั้งสามก็ลุกขึ้นยืนมอง
"เสียงนี้เหมือนคุ้น ๆ นะ" หลินผิงขมวดคิ้วแน่น พยายามนึกทบทวน
นางรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูมาก
"ท่านประธานเหลย พี่รองเหลย พวกที่จุดไฟทำอาหารอยู่ข้างหน้า อาจเป็นพวกหลี่เฟิงก็ได้"
หลังจากเสียงสบถนั้นดังขึ้น หญิงผู้หนึ่งก็เอ่ยพูด
เป็นเสียงของไป๋เจียวเม่ยเสียด้วย
นังผู้หญิงคนนี้ยังมีชีวิตอยู่
หลี่เฟิงนึกว่านางถูกสัตว์ป่ากินไปเสียแล้ว
แต่นางกลับยังไม่ตาย
"เอ๊า ให้ตายสิ เป็นพวกเขาจริง ๆ หรือนั่น ข้าไม่ได้เจอหลินผิงมานาน คิดถึงนางมากเลยนะ"
เสียงสบถนั้นฟังดูอวดดี
"ท่านประธานเหลย ก่อนหน้านี้หลี่เฟิงพวกนั้นไล่ข้าไป เกือบทำให้ข้าตาย ท่านอย่าลืมสิ่งที่รับปากกับข้าไว้ ถ้าเจอเขา ช่วยข้าทุบตีเขาให้ตายด้วย"
ไป๋เจียวเม่ยกล่าวอย่างคับแค้นใจ นางกัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชังหลี่เฟิง
"พี่หลิน ป้าหลิน ไป๋เจียวเม่ยยังไม่ตายอีกเหรอ"
เมื่อได้ยินเสียงนั้น อวี๋เสี่ยวลี่ก็หงุดหงิดใจ
นางคนนี้ชะตาชีวิตแข็งนัก หลังจากถูกหมาป่าไล่เข้าป่า นางรอดตายมาได้ หนีพ้นจากการไล่ล่าของฝูงหมาป่า
"นางจะตายไม่ตายก็ช่างเถอะ แต่ข้าไม่คิดว่า สองพี่น้องตระกูลเหลยก็อยู่บนเกาะด้วย"
เมื่อนึกถึงสองคนนั้น หลินผิงก็ปวดหัว อีกทั้งยังกลัวอยู่บ้าง