เจี๊ยบ~
ในป่าดึกดำบรรพ์อันมืดมิด จู่ๆ ก็มีเสียงประหลาดชวนขนลุกดังขึ้น
เสียงนี้แหลมสูง แสบแก้วหู ทำให้หนังศีรษะชา และจิตวิญญาณสั่นสะท้านด้วยความกลัว
เสียงประหลาดนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
“หลี่เฟิง นั่นเสียงอะไรน่ะ?”
สาวทั้งสองขนลุกซู่ หวาดกลัวและถามขึ้นด้วยความกังวล
แม้ว่าต้นตอของเสียงจะอยู่ไกล
แต่เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทั้งคู่ก็หวาดกลัวอย่างมาก
“ไม่รู้สิ ผมไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้มาก่อน”
หลี่เฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า
เขาไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้จริงๆ
เสียงนี้ทั้งประหลาด ทั้งชวนให้รู้สึกพิกล
เมื่อเขามองผ่านช่องระบายอากาศออกไปข้างนอก กองไฟในแคมป์ยังคงลุกโชนอยู่
แสงไฟส่องสว่างไปได้หลายสิบเมตร ป่าไกลออกไปดูรางเลือน
เมื่อมองเลยออกไปอีก ก็มืดสนิทเหมือนหมึก ไม่เห็นอะไรเลย
เสียงประหลาดนั้นลอยมาจากส่วนลึกของความมืดไกลออกไป
เสียงนี้ช่างน่าพิศวง
เจี๊ยบ~
ขณะที่สาวทั้งสองกำลังหวาดกลัว เสียงประหลาดนั้นก็ดังขึ้นมาอีก
“อ๊าย แม่เจ้าโว้ย หลอกฉันจนหัวใจจะวาย”
อวี๋เสี่ยวลี่รีบวิ่งมาหาหลี่เฟิงอย่างลนลาน
หลินผิงก็วิ่งมาด้วยความกลัวเช่นกัน
“หลี่เฟิง พวกเรากลัวจัง”
หลังจากวิ่งมาถึง สาวทั้งสองก็กอดแขนของเขาไว้แนบอก
สาวงามทั้งสองกอดแขนของเขาไว้ในอ้อมกอดอย่างแนบแน่นในเวลาเดียวกัน
นี่มันช่างเหมือนยืนบนยอดเขาสูง มองเห็นขุนเขาน้อยใหญ่ทอดตัวอยู่เบื้องล่างเสียจริง
อะไรคือจุดสูงสุดของชีวิต?
นี่ต่างหากคือจุดสูงสุดที่ผู้ชายใฝ่หา