"คุณหลิน นับแต่พลัดหลงมาบนเกาะ ขอบคุณที่ให้ความเอ็นดูและดูแลฉัน อีกทั้งขอบคุณที่มอบความรักให้"
"เมื่อถึงวาระก็ต้องจากกัน เราขอลากันเพียงเท่านี้ แล้วพบกันใหม่ในชาติหน้าเถิด"
หลินผิงเอ่ยถ้อยคำหวานซึ้งพลางน้ำตาไหลอาบแก้ม
เธอเรียกหลี่เฟิงว่า คุณหลิน เป็นครั้งแรก
ในใจเธอ หลี่เฟิงคือชายที่เธอรักที่สุด
"อย่าพูดโง่ไปหน่อยเลย ฉันยังอยากดูแลคุณต่อไปอีกหลายปี"
หลี่เฟิงไม่อยากฟังวาจาเหล่านี้ เขายังอยากดูแลหลินผิงต่อไปอีกหลายปี
ส่วนหลังจากนั้นอีกหลายปี ทั้งสองจะได้อยู่ด้วยกันหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับฟ้าลิขิต
"คุณหลิน ฉันรักคุณมาก ฉันก็อยากอยู่เคียงคุณไปตลอดชีวิต อยู่เป็นเพื่อนคุณอีกสักสิบปี แต่ฟ้าลิขิตเล่นตลก ฉันคงอยู่กับคุณต่อไปไม่ไหวแล้ว"
เมื่อหลินผิงพูดประโยคนี้ออกมา จู่ๆ เธอกลับยิ้ม
เธอยิ้มจากใจจริงเพื่อความรักครั้งนี้
"ป้าหลิน อีกสิบปีคุณก็หมดประจำเดือนแล้วนะ ยังจะอยู่เป็นเพื่อนเขาได้ยังไงกัน?"
อวี๋เสี่ยวลี่นี่ช่างตลกสิ้นดี แถมยังกวนประสาทอีกด้วย
"ฉันเกิดมา เธอยังไม่เกิด เธอเกิดมา ฉันก็แก่แล้ว..."
หลินผิงถอนหายใจถึงความต่างของวัย
เธอแก่กว่าหลี่เฟิงสิบกว่าปี
แม้ตั้งแต่พบกัน เธอมอบสิ่งที่อ่อนโยนและงดงามที่สุดให้หลี่เฟิง
แต่ทั้งสองก็มีช่องว่างทางวัยเสมอ
"ป้าหลิน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดหวานกัน ผมไม่ใช่คนอกตัญญู พวกเราจะถูกทอดทิ้ง"