เห็นพวกคนป่าพุ่งเข้ามา หลี่เฟิงก็แผ่รังสีสังหารออกมา
เขาจะต้องฆ่าศัตรูให้ได้อีกมาก
ถึงตายก็ต้องตายให้คุ้ม
มองแผ่นหลังของเขา สองสาวรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่ง
แต่ก็รู้สึกผิดลึก ๆ
เพราะหากไม่มีพวกนาง ด้วยฝีมือของหลี่เฟิงแล้ว เขาย่อมหนีไปได้แน่
ขณะหลี่เฟิงกำลังจะบุกเข้าใส่ จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นทางด้านขวาตรงหน้าผาหิน มีทางเดินแคบ ๆ คดเคี้ยวลัดเลาะขึ้นไปถึงยอดเขา
ด้านขวาเป็นเทือกเขาหินทอดยาวต่อเนื่อง
เทือกเขานี้ราวกับมังกรยักษ์ ไม่รู้ทอดยาวไปไกลแค่ไหน
มองเท่าไรก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุด
ทว่ามีทางเดินแคบ ๆ หนึ่ง ทอดจากพื้นดินขึ้นไปข้างบน
นี่คือรอยเลื่อนของหน้าผาชันในเทือกเขา
ทางเดินแคบ ๆ คดเคี้ยวขึ้นไปตามแนวโค้ง
ตรงดิ่งสู่ยอดเขา
“ฮ่า ๆ ๆ ฟ้าดินยังไม่สิ้นไร้หนทาง”
เมื่อเจอทางเดินสายนี้ หลี่เฟิงก็ยิ้มออก
เพียงสองสาวเดินตามทางเล็ก ๆ ขึ้นไปบนยอดเขา ไอ้พวกคนป่านั่นก็ตามไม่ทันแล้ว
หน้าผาชันนี้สูงกว่าร้อยเมตร ทางแคบพอให้คนคลานขึ้นได้ทีละคนเท่านั้น
หลี่เฟิงเตรียมตัวจะถ่วงพวกคนป่าไว้ด้านล่าง รอจนสองปีนขึ้นไปถึงครึ่งเขาก่อน แล้วค่อยหนีตาม
“เสี่ยวลี่ ป้าหลิน ตรงนี้มีทางเดินแคบ ๆ เส้นทางที่ปกคลุมด้วยหญ้าคมบางนี้นำขึ้นสู่ยอดเขาโดยตรง พวกท่านสองคนคลานตามหน้าผาชันขึ้นไปเถิด”
หลี่เฟิงพบเส้นทางหลบหนีแล้ว จึงให้ทั้งสองคนรีบไป
“สวรรค์เมตตา ท่านเทพเจ้าช่างดีกับพวกเราเหลือเกิน”
เมื่อพบทางเดินแคบ ๆ นั่น หลินผิงและอีกคนจึงขอบคุณสวรรค์